بیع نقدی دَین از منظر فریقین
نویسندگان
1 دانشیار، گروه بانکداری اسلامی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانش آموخته سطح چهار، جامعة الزهراء(س)، قم، ایران
3 دانش آموخته حوزه علمیه، قم، ایران/ دانش آموخته دکتری، اقتصاد، دانشگاه عدالت، تهران، ایران
doi
10.30497/fiqh.2020.75601چکیده
بیع دَین، تملیک کلی در ذمه مدتدار در قبال دریافت ثمن تعریف میشود این نوع از بیع به دلیل ساختار حقوقی خاص مورد توجه اندیشمندان مسلمان در گذر تاریخ فقه بوده است و از حیث حکم شناسی میان مذاهب فقهی شیعه و سنی اختلافی قابل توجه به چشم میخورد. اگرچه بطلان بیع دَین در مقابل دَین در صورتی که قبل از عقد دین باشد مورد اتفاق تمامی فقهای مسلمان است اما در مسئله بیع دین به غیر دین میان مذاهب فقهی اختلاف وجود دارد. این اختلاف فتوا با توجه به اثرگذاری این مبحث در ایجاد و توسعه بازار بدهی، بازپژوهی اقوال و ادله فقهای امامیه و اهل سنت را ضرورت میبخشد. این مقاله به روش کتابخانهای ضمن تحلیل و بررسی این فرع فقهی بدون لحاظ نمودن آثار فتوا در فرایند استنباط جواز بیع دَین -چه حال و چه مؤجل- با نقد -به مدیون یا غیرمدیون، به مبلغ مساوى و یا کمتر- را با شروطی استنتاج میکند.
