تاثیر خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد خودکنترل بر اکتساب و یادداری شوت فوتبال

نویسندگان

1 رفتارحرکتی، علوم ورزشی، شهید بهشتی، تهران، ایران

2 رئیس دانشکده و عضو هیئت علمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه شهید بهشتی تهران

3 استادیار دانشکده تربیت بدنی دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.22080/jsmb.2021.13670.2810
چکیده

مقدمه و هدف: هدف از اجرای این تحقیق، بررسی میزان تأثیر خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد خودکنترل بر یادگیری شوت فوتبال بود. روش‌شناسی: شصت دانش‌آموز پسر غیرورزشکار با دامنه سنی 10-12 سال به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. بعد از اجرای پیش‌آزمون عملکرد شوت فوتبال، شرکت‌کنندگان در پنج گروه خودگفتاری آموزشی، گروه بازخورد خودکنترل، گروه خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد خودکنترل، گروه خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد جفت شده و کنترل قرار گرفتند. دوره اکتساب به مدت شش جلسه بود که شرکت کنندگان در هر جلسه چهار بلوک شش کوششی را اجرا میکردند. بعد از آخرین جلسه اکتساب، پس آزمون و بعد از 48 ساعت آزمون یادداری گرفته شد. همچنین، در حین زدن ضربات، الگوی حرکتی شرکت‌کنندگان با استفاده از دوربین فیلمبرداری ثبت شد. برای تحلیل دادهها از روش تحلیل واریانس در سطح معنی‌داری 05/0 آزمون تعقیبی توکی و دانت-سی استفاده شد.یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر برای الگو نشان داد که گروه خودگفتاری آموزشی و گروه خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد خودکنترل عملکرد بهتری را نسبت به گروه‏های بازخورد خودکنترل، خودگفتاری آموزشی همراه با بازخورد جفت شده و کنترل در آزمون‌های اکتساب و یادداری کسب کردند ولی در نتیجه تفاوت گروه‏ها معنی‎دار نبود. نتیجه‌گیری: بازخورد خودکنترل، هم به تنهایی و هم در تعامل با خودگفتاری آموزشی می‌تواند برای افزایش سطح مهارت حرکتی مفید واقع شود.