تعیین عمق و ابعاد بهینه المانهای زبری بر روی تکیهگاه پل برای کاهش میزان آبشستگی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه سازه های آبی، بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 عضو هیئت علمی، گروه سازه های آبی، بخش مهندسی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 بخش مهندسی آب دانشگاه جهرم، جهرم، ایران
doi
10.22059/ijswr.2019.272311.668080چکیده
در سالهای اخیر دلیل تخریب بسیاری از پلها آبشستگی تکیهگاه اعلام شده است. تحقیقات بسیاری به کم کردن آبشستگی تکیهگاه به کمک سازههایی که اثر تخریبی جریان را بهبود میبخشند پرداختهاند. در این مطالعه به بررسی آبشستگی آب زلال در دو تکیهگاه عمودی با عرضهای مختلف پرداخته شده است. دیوارهی بالادست تکیهگاه با المانهایی برای کاهش گردابههای نعل اسبی محافظت شده است. اندازههای مختلف المانها با ضخامت و پیشآمدگی برابر با L025/0، L05/0، L1/0، L2/0، L3/0 (L برابر با طول تکیهگاه) و در ارتفاعهای مختلف کارگذاری بر دو تکیهگاه با طول برابر و عرض یکی دو برابر دیگری مورد بررسی قرار گرفتهاند. ارتفاع بهینه اعمال زبری، برابر با L6/0 زیر سطح رسوب به دست آمد. با بزرگتر شدن ابعاد المانها تا ضخامت و پیشآمدگی L2/0، آبشستگی اطراف تکیهگاه کم میشود و پس از آن با بزرگتر شدن المانها آبشستگی افزایش پیدا میکند. کارگذاری المانهای با ضخامت و پیش آمدگی L2/0 در عمق L6/0 زیر رسوب بر تکیهگاه با عرض کمتر، کاهش آبشستگی به میزان 4/30 درصد و بر تکیهگاه با عرض بیشتر کاهش آبشستگی به میزان 8/32 درصد را نتیجه داد.