بررسی حکم فقهی مالکیت مراتع و واگذاری آن در فقه امامیه
نویسندگان
1 دانشیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30497/fiqh.2019.2424چکیده
مرتعها و گیاهان مرتعی از سودمندترین و زیباترین جلوهها و اعضای پیکره هوشمند طبیعتاند که بسیاری از نیازهای آدمی را برآورده میسازند. آنها از سویی در زمره مهمترین عوامل حفاظت از خاک قرار دارند و از سوی دیگر موجب سرسبزی، بهجت آفرینی و نشاط و شادابی پوشش برای آدمیان هستند و زمینه انبارش باران را در سفرههای زیرزمینی فراهم میآورند. یکی از مسائل مهمی که در فقه در زمینه مراتع وجود دارد، مالکیت این ثروتهای خدادادی و احکام فقهی واگذاری آنهاست. دستاوردهای این پژوهش که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته حکایت از آن دارد که مراتع جزء انفال محسوب می شوند و از مباحات عامه و یا از مشترکات نمیباشند. بر این اساس، بنا بر ادله مطلقه بودن ولایت فقیه، ولیفقیه میتواند با توجه به دو ملاک عدالت و مصلحت، مراتع را به دیگران واگذار نماید.