مطلوب دعا در شعر انوری
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، مرکز زبانها و زبانشناسی، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22126/ltip.2024.10653.1258چکیده
انوری از شاعران مداح دوره سلجوقی و از قصیدهسرایان شاخص ادب فارسی است. قصاید انوری، مانند اکثر قصیدههای کهن فارسی از بخشهای مختلفی شامل مقدمه، متن و بخش پایانی آن شامل شریطه، تأبید و دعا تشکیل شده است. تحلیل محتوایی این بخش از قصاید انوری بخشی از تاریخ معنویت در دربارهای قدرت را روشن میکند. نگاه درباریان و ازآنجمله شاعران مداح به دعا، بهعنوان بخشی از بیانیههای ارباب قدرت، اهمیتی بنیادین دارد. در تحقیق کنونی با انتخاب تصادفی 65 قصیده از مجموع 204 قصیدة دیوان انوری، این بخش از قصاید را بهصورت آماری و بسامدی بررسی کردیم و درنتیجه بهطور آشکاری این دعاها برخلاف کارکرد بنیادینی که دعا در زندگی معنوی بشر دارد، از نگاه اخلاقی و معنوی تهی یافته شد. شعر انوری در موضع دعا که از آن انتظار امری متعالی و اخلاقی میرود، بهعنوان یکی از نمونههای اصلی شعر مدحی و درباری، فاقد ارزش محتوایی است و آن را میتوان در زمرۀ تعارفات و عادتهای زبانی تلقی کرد؛ این در حالی است که شیوههای زیباییشناختی شعر انوری، حتی در دعای او نیز جلوه دارد.