تأثیر خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر اعمال نیرو به زمین در اجرای ریباند بسکتبال
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، گروه علوم شناختی و رفتاری، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 دانشیار گروه علوم شناختی و رفتاری، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
doi
10.22080/jsmb.2019.7256.1997چکیده
مقدمه و هدف: انجام مداخلات روانی و آموزش مهارتهای ذهنی میتواند سطح عملکردورزشکاران را بهبود بخشد. هدف پژوهش حاضر مقایسه تأثیر دو نوع خودگفتاری آموزشی و انگیزشی به عنوان مهارتهای ذهنی موثر در عملکرد بهینه، بر اعمال نیرو به زمین در اجرای ریباند بسکتبال بود. روش شناسی: تعداد 24 بازیکن بسکتبال مرد با میانگین سنی 4±22 سال با سابقه حداقل پنچ سال فعالیت در رشتهی ورزشی بسکتبال به روش نمونهگیری در دسترس بهعنوان نمونه آماری تحقیق انتخاب شدند. در این تحقیق هر آزمودنی سه ریباند بسکتبال بر روی صفحه نیروسنج انجام داد. شرکت کنندگان در هر ریباند از یکی از سه روش خودگفتاری آموزشی، انگیزشی و بدون خودگفتاری استفاده میکردند. یافتهها: نتایج نشان داد که افراد در زمان استفاده از خودگفتاری انگیزشی بهطور معنیداری بهتر از زمان استفاده و عدم استفاده از خودگفتاری آموزشی عمل کردند. همچنین، نتایج نشان داد که بین استفاده از خودگفتاری آموزشی و اجرا بدون استفاده از خودگفتاری تفاوت معنیداری وجود ندارد. نتیجهگیری: استفاده از خودگفتاری انگیزشی به منظور بهبود اجرای مهارتهایی که نیازمند اعمال نیرو به زمین در اجرا هستند، سودمند است و بر استفاده از خودگفتاری آموزشی به این منظور برتری دارد.