اثرات متقابل سالیسیلیکاسید و پلیمر سوپر جاذب بر عملکرد و اجزای عملکرد گیاه ماش (Vigna radiata Wilczek) تحت رژیمهای مختلف رطوبتی
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم و مهندسی خاک دانشگاه رازی
2 دانشیار گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه رازی
3 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم و مهندسی خاک دانشگاه رازی
doi
10.22059/ijswr.2018.262954.667981چکیده
به منظور بررسی اثرات سالیسیلیکاسید و پلیمر سوپر جاذب بر عملکرد و اجزای عملکرد ماش تحت رژیمهای مختلف رطوبتی، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار در گلخانه دانشگاه رازی اجرا گردید. تیمارها شامل تنش رطوبتی در سه سطح (رطوبت خاک معادل 30، 60 و 100 درصد ظرفیت زراعی)، سوپر جاذب در سه سطح (0، 3/0 و 5/0 درصد وزنی) و سالیسیلیکاسید در چهار سطح (0، 250، 500 و 750 میکرومولار) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین عملکرد دانه (7/20 گرم در بوته)، عملکرد بیولوژیک (4/51 گرم در بوته) و تعداد دانه در بوته (1/79) در تیمار رطوبت کامل ظرفیت زراعی و کاربرد 3/0 درصد سوپر جاذب و 750 میکرومولار سالیسیلیکاسید و کمترین مقادیر نیز (به ترتیب 13/0 و 5/7 گرم در بوته و 16/2 دانه) در تیمار 30 درصد ظرفیت زراعی و بدون کاربرد سوپر جاذب و سالیسیلیکاسید حاصل گردید. بطورکلی، غلظت 500 میکرومولار سالیسیلیکاسید و 3/0 درصد سوپر جاذب، توانست اثر تنش شدید رطوبتی بر عملکرد و اجزای عملکرد ماش را کاهش دهد.