کاربرد برنامهریزی سازشی و شاخصهای فازی- مکانی در ارزیابی سناریوهای تخصیص آب، (مطالعه موردی: حوضه ارس)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
2 دانشیار گروه مهندسی منابع آب، گروه مهندسی منابع آب، دانشکده مهندسی آب، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری مهندسی عمران آب، گروه مهندسی منابع آب، دانشکده مهندسی آب، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22059/ijswr.2018.262071.667970چکیده
در مدیریت به هم پیوسته منابع آب، ارزیابی سناریوهای تخصیص آب پیچیده و از اهمیت بالایی برخوردار است. شاخصهای متفاوت و بعضاً متناقضی در مدیریت منابع آب مطرحاند و این شاخصها مقادیر متفاوت در مکانهای مختلف حوضه دارند. لذا ارزیابی سناریوهای تخصیص آب مستلزم انجام تحلیلهای چندمعیاره مکانی میباشد. هدف مقاله حاضر، ارزیابی سناریوهای تخصیص منابع آب با استفاده از یک سیستم پشتیبان تصمیمگیری مکانی بود. لذا برنامهریزی سازشی با شاخصهای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی در حوضه ارس بکار برده شد. در گام اول، شاخصها به دو صورت تودهای و توزیعی با وزن یکسان و در گام دوم به طور نمونه حساسیت روش برنامهریزی سازشی به تغییر وزن یکی از شاخصها با حفظ وزن مساوی برای سایر شاخصها تحلیل شد. در گام سوم تصمیمگیری گروهی و فازی برای تعیین وزن شاخصها اعمال و سپس سناریوهای یک تا پنج به ترتیب، حائز رتبههای پنجم، سوم، دوم، یکم و چهارم شدند. نتایج نشان داد که اعمال توزیع مکانی شاخصها هم بر امتیاز و هم بر رتبه سناریوهای تخصیص منابع آب تأثیر قابل ملاحظه دارد. به طوری که ضریب همبستگی اسپیرمن رتبهبندی ناشی از بهکارگیری دو شاخص توزیعی و تودهای معادل 6/0 به دست آمد. همچنین استفاده از روش برنامهریزی سازشی، وزن گروهی-فازی و شاخص توزیعی، منجر به تغییر رتبهبندی و کاهش ضریب همبستگی تا میزان 2/0 میشود. نظر به تأثیرگذاری پارامترهای نوع شاخصها و وزن گروهی- فازی آنها بر نتایج رتبهبندی سناریوها، عدم لحاظ دو پارامتر مذکور میتواند منجر به عدم قطعیت قابل توجه در فرآیند ارزیابی سناریوها شود. لذا ضروری است توزیع مکانی مقادیر لحاظ شود و تصمیمگیری گروهی- فازی در تعیین وزن شاخصهای ارزیابی به کار برده شود.