طنزهای ادبی و زبانی در اشعار حافظ
نویسندگان
1 استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.22126/ltip.2023.2883چکیده
بخشی از نوآوریهای موجود در اشعار حافظ در ظاهر همان ویژگیهایی است که در اشعار برخی از شاعران دیگر نیز وجود دارد، اما چون حافظ این خصوصیات را با غلظت و قاطعیت، قوت و غنا و حجمی متراکم و مختصر بهکار میگیرد، جلوه و جلال آنها در اشعار او از درخشش بیشتری برخوردار است. بر این اساس است که میتوان گفت ادبیترین ابیات شعری و پرمعناترین گزارههای زبانی و نیز هنرمندانهترین طنزهای ادبی و موقعیتی و زبانی و حتی نمایشی را باید در دیوان حافظ جستجو کرد. حساسیت حافظ به رفتار شخصیتهای سیاسی و فرهنگی، او را مجذوب طنزهای موقعیتی کرده است. جاذبههای این علاقه باعث شده است که پارهای از طنزهای ادبی نیز بهدلیل کارکرد دوگانۀ ادبی – موقعیتی بهوسیلۀ او بهکار گرفته شوند. برخی از انواع طنزهای ادبی که گاه جنبههایی از طنز موقعیتی نیز در آنها وجود دارد عبارتاند از: تمثیلها و تشبیهات، استعارهها و نمادها، توصیفها و صفتها، اغراق و مبالغه و حتی پارهای از ایهامهای تناسب.