انطباق خوشه همخوان آغازین در زبان ترکی آذربایجانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی، گروه زبان و زبانشناسی همگانی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
2 دانشیار آموزش زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علومانسانی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 استادیار زبانشناسی همگانی، گروه زبان و زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
doi
10.22126/jlw.2023.8780.1684چکیده
مقالة حاضر شکستهشدن خوشههای همخوان آغازین در وامواژهها در زبان ترکی آذربایجانی را برای انطباق با الگوی هجایی این زبان بررسی میکند. الگوی هجایی زبان ترکی آذربایجانی CV(C)(C) است. به این معنی که وجود آغازه در این زبان ضروری است؛ ولی حضور خوشة همخوان در آغازة هجا، غیرمجاز است و محدودیت *COMPONS از اولویت بسیار بالایی برخوردار است. پس اگر واژهای با آغازة پیچیده وارد این زبان گردد، خوشة همخوان آغازین باید شکسته شود و با الگوی هجایی این زبان منطبق شود. این عمل با اعمال فرایند درج واکه صورت میگیرد که به دو حالت است: درج واکه آغازی و درج واکه میانی. درخصوص تعیین محل درج واکه اینکه درج میانی باید باشد یا آغازین، نظرات متعددی مطرح شده است. پس از بررسی نظریههای مختلف دراینزمینه، اینگونه نتیجهگیری شد که در زبان ترکی آذربایجانی شکستن خوشة همخوان آغازین صرفاً براساس نظریة فلیچ هکر (2001، 2005) قابلِتبیین است که بیان میکند محل درج براساس بیشترین شباهت ادراکی بین درونداد و برونداد پس از درج واکه تعیین میگردد. در پایان، فرایند درج و محل درج در چارچوب نظریة بهینگی تبیین و بررسی شد که این نظریه بهدرستی از عهده تبیین مسائل برآمد.
