کاربردهای زبانشناسی پیکرهای در آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان
نویسندگان
1 استاد زبانشناسی و آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان، گروه زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 کارشناسیارشد آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان، گروه زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22126/jlw.2023.9189.1703چکیده
امروزه آموزش زبانِ مبتنیبر پیکره، موردِتوجه بسیاری از پژوهشگران حوزۀ آموزش زبان است و استفاده از پیکرههای زبانی در این حوزه به شیوههای مختلفی صورت میگیرد. در این مقاله برآن بودیم تا ضمن معرفی انواع پیکرههای مفید در امر آموزش زبان و اشاره به ویژگیهای ساختاری آنها، به کارآمدی پیکرهها و نقش آنها در آموزش زبان بپردازیم. براساس این، بهطورکلی، دو نوع پیکره، یکی پیکرۀ آموزشی زبان و دیگری پیکرۀ زبانآموز را معرفی کرده، به نمونههایی از این پیکرهها در زبان فارسی اشاره کردهایم. علاوهبرآن، برخی دادههای زبانی برچسبخوردۀ زبان فارسی را فهرست کردیم و نشان دادیم که چگونه میتوان از آنها در آموزش زبان فارسی بهره برد. مشخص است که پرسش اصلی این پژوهش بر نحوۀ اثرگذاری و کاربردهای پیکرهها در آموزش زبان متمرکز است و برای پاسخ به آن ناگزیر بودهایم با نگاه جامع توصیفی به پیشینۀ مطالعات نظری و عملی این حوزه مراجعه کنیم. نتیجۀ بررسیهای مروری و پژوهشی این مطالعه نشان داد که هریک از پیکرههای مورداشاره باتوجهبه زیرساخت محتوایی که دارند به شکل خاصی میتوانند در آموزش زبان مفید باشند و بررسی دادهبنیاد این مقاله بر تأثیر مثبت دادههای زبانی بر تولید محتوای آموزشی مناسب صحه میگذارد.