واژه عربی «یعنی» در دستور زبان فارسی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی کرمانشاه ایران
doi
10.22126/ltip.2022.2649چکیده
از دیدگاه زبانشناختی، استقراض زبانها از یکدیگر، زمینهساز قوّت و توانمندی آنها میگردد بهشرط اینکه این استقراضها در حوزة واژگان و عبارات و مثلها و جملهها باشد و به وامگیری قواعد زبان مبدا در زبان مقصد نینجامد.در اینکه زبان فارسی در قرون اولیه هجری و پیش از آن، بر زبان عربی تأثیر گذاشته است، تردیدی وجود ندارد و شاهد آن، علاوه بر کتابهای معربات و آثار کسانی چون ادیشیر، آذرنوش، سبزیانپور و...، برخی از واژگان بهکاررفته در قرآن مجید (سجّیل: سنگ+گل) است که ریشة فارسی دارند؛ امّا پس از آغاز قرن چهارم، زبان عربی به دلایل مختلف از جمله داشتن قوت تعبیر و بیان و اهمیت دینی این زبان در نزد مسلمانان، تأثیرش بر زبان فارسی قوت گرفت و سپس چنان شد که برخی از کتابهای تاریخی، آگنده از واژگان، جملات، ابیات و گاه قواعد عربی شد و چنان با زبان فارسی درآمیخت که انسجام متنش را نیز به هم نریخت.