بررسی تغییرات زمانی بارندگی و میانگین، کمینه و بیشینه دما (مطالعه موردی: ایستگاه شهرکرد)
نویسندگان
doi
10.30467/nivar.2016.42661چکیده
تغییر اقلیم یکی از عمدهترین چالشهای پیش روی بشر در زمان حاضر است. این پدیده متأثر از عواملی چون فعالیتهای خورشیدی، آتشفشان ها، اتمسفر و اقیانوسها و افزایش درصد گازهای گلخانهای در اتمسفر میباشد که دارای اثرات متقابل میباشند. تغییر اقلیم میتواند باعث به وجود آمدن تغییرات در میزان بارندگی، گرم شدن جهانی, ذوب شدن یخهای قطبی، سیل، سرما و گرمای بیموقع و شدید در بسیاری از نقاط کره زمین گردد؛ بنابراین آگاهی از تغییرات پارامترهای هواشناسی در یک منطقه میتواند اطلاعان مفیدی جهت برنامهریزی و مدیریت منابع آب و کشت منطقه در اختیار سیاستگذاران و محققین قرار دهد. در این مطالعه احتمال وجود روند در میانگین بارش و میانگین و حداقل و حداکثر دما در ایستگاه سینوپتیک شهرکرد طی دورهی 2010-1961 با استفاده از آزمون من – کندال اصلاحشده در سطح معناداری ده درصد، پنج درصد و یک درصد مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از تحلیلها نشان داد که اگرچه درمجموع بارش سالانه روند معناداری مشاهده نشد، مجموع میزان بارندگی در فصل تابستان بهطور معنیداری افزایش یافته است؛ که این امر میتواند حاکی از تغییر در توزیع زمانی بارش در منطقه موردمطالعه باشد. افزایش میزان باران در فصل تابستان میتواند باعث بهبود وضعیت ذخایر رطوبتی خاک و کاهش برداشت از منابع آب زیرزمینی در تابستان گردد. بهعلاوه، میانگین و حداقل دما در فصل بهار، تابستان و پاییز و همچنین حداکثر دما در فصل تابستان دارای روند کاهشی معنادار بوده است. کاهش دما در فصول نامبرده میتواند منجر به تغییر در زمان کشت و برداشت محصولات کشاورزی و تغییر الگو کشت در منطقه گردد.
