واکاوی مبانی فقهی اختیارات نظارتی رهبر در نظام جمهوری اسلامی ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی

doi
10.30497/fiqh.2014.2438
چکیده

نظام‏های سیاسی در دنیای معاصر برای تضمین بقا و جهت دست‏یابی به مقبولیت سیاسی پایدار و جلوگیری از نهادینه شدن فساد، نه تنها اقدام به تشکیل نهادهای نظارتی می‏کنند بلکه برای چنین نهادهایی، اختیارات نظارتی همچون «حق اطلاع‏یابی و اشراف بر جریان امور»، «حق پرسش»، «حق تحقیق و تفحص» نیز در نظر می‏گیرند. از سوی دیگر مطابق اصل 57 قانون اساسی ایران، رهبر بر قوای سه گانه نظارت داشته و قوای سه‏گانه تحت نظارت ولایت امر، إعمال قدرت می‏کنند. حال پژوهش پیش‏رو با رویکردی فقهی، به واکاوی مبانی برخوداری رهبر از چنین اختیارتی در نظام جمهوری اسلامی ایران پرداخته است و با استناد به ادله خاصه و عامه، برخوردار بودن رهبر از چنین اختیارتی را اثبات و ادله مبنی بر حرمت تجسس و سوء ظن و ضرورت حسن ظن را مانع از این امر نمی‏داند و به گونه‏ای آنها را توجیه می‏کند.