جایگاه زبان ترکی در میان دختران دانشآموز در خانوادههای ترکزبان مهاجر ساکن شهرستان بهارستان
نویسندگان
1 استادیار زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علومانسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22126/jlw.2022.7797.1641چکیده
در پژوهش پیشِ رو جایگاه زبان ترکی درمیان گروهی از دانشآموزان دبیرستانی دختر ساکن شهرستان بهارستان واقع در استان تهران بررسی میشود؛ والدین این دانشآموزان ترکزبان بوده و پیشتر به این شهرستان مهاجرت نمودهاند. هدف از این پژوهش، در چارچوب تحلیل حوزهای فیشمن (1964)، بررسی نقش و جایگاه زبان ترکی درکنار زبان فارسی در دو حوزۀ خانواده و مدرسه درمیان این گروه از دانشآموزان است. دادههای پژوهش با کمک پرسشنامه و مشاهدة مستقیم در یک بازۀ زمانی طولانی گردآوری شد. این پژوهش از نوع کمّی است و تحلیل دادهها بهوسیلۀ نرم افزار (SPSS) انجام گرفت و باتوجّه به ماهیت پرسشهای پژوهش از آزمون آماری t تکگروهی و خی دو نیکویی برازش استفاده شد. نتایج نشان داد که این گروه از دختران باوجودِ تسلط به زبان ترکی، تمایل دارند هم در حوزۀ غیررسمیِ خانواده و هم حوزۀ رسمیِ مدرسه با سایر افراد ترکزبان بیشتر به زبان فارسی گفتوگو نمایند. همچنین، این پژوهش آشکار نمود که زبان ترکی درمیان دانشآموزان خانوادههای مهاجر ترکزبان جایگاه و موقعیت خود را بهطور چشمگیری از دست داده است و زبان ترکی در حوزههای محدودتری بهکار میرود. زبان غالب، یعنی گونۀ فارسی تهرانی، در بیشتر موقعیتها و حوزهها جایگزین زبان ترکی شده است و بیم آن میرود که نسل دوم و سوم این مهاجران، تکزبانه شده و زبان بومی و مادریشان را برای همیشه فراموش کنند.