در جستوجوی نشانههای «پیر ما» در غزلی از حافظ
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
چکیده
مضامین و تصاویر اشعار حافظ به همان میزان که برگرفته از سنت شعری پیش از خود است از شعر شاعران زمان خود نیز متأثر است. شناخت نظام حاکم بر تصویرهای شعر قرن هشتم به میزان زیادی در تحلیل مضامین حافظ راهگشای پژوهشگران است. داد و ستد شعری شاعران این دوره به حدی است که میتوان با ردیابی مضامین و تصاویر مشترک شعری ایشان، مشخصههای اصلی شعر این قرن را استخراج کرد. در میان این اشتراکات لفظی و معنوی، غزلی همزمینه در دیوان خواجوی کرمانی، سلمان ساوجی، ناصر بخارایی و حافظ شیرازی دیده میشود که با توجه به شباهت انکارناپذیر مطلع آنها، میتوان بحثهای پژوهشگران را دربارۀ مدلول پیر ما در دیوان حافظ، سامان داد. در این تحقیق که با روش توصیفیـتحلیلی انجام شده است، برای معرفی دقیقتر چهرۀ پیر ما، ابتدا سابقۀ آن در غزلیات عطار کاویده شد و پس از استخراج مختصات پیر ما در غزل عطار و ترسیم چهرۀ او، این تصویر در شعر قرن هشتم با مقدمهای بر گلشن راز شیخ محمود شبستری و با تمرکز بر غزلیات همزمینۀ پیر ما بررسی شد. بررسی نشان داد که تطبیق چهرۀ پیر ما با شخصیت تاریخی «حسین بن منصور حلاج» ناشی از کمالتفاتی به سنت شعری قرن هشتم و روابط بیناذهنی دخیل در خلق تصاویر شعری این دوره است. بر اساس اصل گفتوگوی متنها با یکدیگر با شناخت و مطالعۀ دقیق دیوان شاعران همعصر حافظ و نیز مفروض دانستن تأثیرپذیری و استفادۀ او از خلاقیت این شاعران علاوه بر اینکه بسیاری از ابهامات دربارۀ منابع مضامین حافظ برطرف میشود، میتوان خلاقیتهای حافظ را در سنجش با این شاعران نیز کشف کرد.