نقش قدرت جایگاهی در بروز فرایند همگونی در زبان فارسی بر مبنای رویکرد سیبویه
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری زبانشناسی، گروه زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22126/jlw.2022.7435.1616چکیده
همگونی یکی از فرایندهای رایج در زبانهای دنیاست. همگونی اصطلاحی است که اغلب بهعنوان فرایند جایگزینی یک صدا یا تغییر برخی از ویژگیهای صدا، تحتِتأثیر صدای همجوار با آن بهکار میرود. پژوهش پیشِ رو نقش قدرت جایگاهی در بروز فرایندهای همگونی و تعیین جهت رویدادن آنها بهصورت پسرو یا پیشرو در زبان فارسی را بررسی میکند. دادهها از پیکرۀ «واژگان زایای زبان فارسی» شامل حدود ۵۵ هزار مدخل گردآوری شده و برمبنای رویکرد سیبویه (قرن 2 ه. ق.) به نقش «قدرت جایگاهی» در بروز فرایندهای همگونی تحلیل شدهاند. در مشخّصههای جایگاه تولید، روش تولید و واک، 33 مورد فرایند همگونی شناسایی و بررسی شدهاند. برخی از یافتههای پژوهش عبارتاند از: (1) حدود 94 درصد انواع فرایندهای همگونی در زبان فارسی بهصورت پسرو و تنها ٦ درصد بهصورت پیشرو صورت گرفتهاند. (2) حدود 58 درصد از فرایندهای همگونی در مشخّصۀ روش تولید روی دادهاند. (3) عامل «قدرت جایگاهی» در تعیین جهت فرایندهای همگونی نقش تعیینکننده دارد.