کشف و تاویلی رمزی از سیمرغ در منطق الطیر
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی،دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
doi
چکیده
منطقالطیر منظومۀ مهم عرفانی است که در آن، عطار به زبان و بیان رمزی و نمادین، «سفر الی الله» را به تصویر کشیده است. درونمایۀ مهم این اثر «سفر» است؛ سفر از خلق به حق؛ «کشف» و «پردهبرداشتن» از معانی و مدلولهای مهم سفر است. در منطقالطیر، عطار پابه پای مرغان سالک، پرده از رخسار حقایق برمیدارد و در نهایت به حقیقتی میرسد که آن، درک و وصال به حقیقت مقام سیمرغ است. مهمترین مسئلهای که در این زمینه، میتوان به آن پرداخت، این است که منظور از سیمرغ چیست و چگونه حتی بهصورت فرضی و نظری میتوان به آن اشاره یا حتی در قالب بحث جدید طرح کرد. بیشتر شارحان از سیمرغ به ذات حق تعبیر کردهاند، ولی در خوانشی جدید از تمثیل و نمادهای ذکرشده در منطقالطیر،حتی بهصورت طرح و نظر جدید، بهویژه در شاه پرندگان، یعنی سیمرغ چنین میتوان گفت که با استناد به منابع نزدیک فکری و جهاننگری و سنجش با تطابق و قرابت درونمتنی عرفانی، منظور عطار از سیمرغ، «شیخ» یا «پیر» یا «مراد» حقیقی است که در آغاز داستان و در تمثیل و معرفی پرندگان از او به «شاه مرغان» خطاب میکند؛ کشف «سیمرغ» و رسیدن به جایگاه و مقام «سیمرغی» اصل مهم و تعلیم و یادآوری خاصی است که پیر نیشابور در اثر خود، عرضه میدارد و با فنون مختلف داستانپردازی و شاعری خود به تبیین آن میپردازد. شیوۀ تحقیق در این مقاله به روش استنادی، تحلیلی و استنباطی است.