بررسی میزان فرسایش واژگان زبان اول در میان دوزبانههای کردی-فارسی شهر اسلامآباد غرب
نویسندگان
1 استادیار زبانشناسی گروه زبان انگلیسی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 کارشناسارشد زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 دانشآموختۀ دکتری آموزش زبان انگلیسی، آموزش و پرورش استان کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22126/jlw.2021.7059.1591چکیده
درصد قابل توجّهی از جمعیت سرزمین ایران دوزبانههایی هستند که زبانهای اقلیت را در محیط خانواده و زبان رسمی، یعنی فارسی را در محیطهای آموزشی یاد میگیرند. تماس دائمی غیر فارسیزبانان با زبان فارسی و یادگیری فارسی بهمثابه زبان دوم، زمینۀ فرسایش زبان اوّل را فراهم آورده است. پژوهش حاضر به بررسی فرسایش واژگان زبان اوّل در میان دوزبانههای کردی - فارسی در شهر اسلامآباد غرب پرداخته است. نوشتار پیش رو با شرکت 120 نفر از زنان و مردان دوزبانۀ ساکن در شهر اسلامآباد بین دو گروه سنی 18 تا 30 و 65 سال و بالاتر انجام شد. نتایج بررسیها نشان داد که گویشوران مرد توانایی بیشتری در حفظ واژگان زبان اوّل (کردی کلهری) دارند و توانش واژگانی آنها نسبت به زنان همسنّ خود کمتر دچار فرسایش شده است؛ همچنین گروه سنّی بالا (65 سال و بالاتر) توانایی بیشتری در حفظ واژگان زبان اوّل دارند و توانش واژگانی آنها نسبت به افراد جوانتر (18 تا 30) کمتر دچار فرسایش شده است. با توجّه به گرایشها و انتخابهای زبانی زنان و جوانان و توجّه آنها به زبان معتبر و رسمی، بالاتربودن درصد فرسایش واژگانی میان زنان و جوانان نشانگر درجریانبودن روند فرسایش زبان اوّل درمیان دوزبانههای کردی - فارسی اسلامآباد است.
