ارزیابی روشهای کنترل شیمیایی و زراعی پسیل معمولی پسته، Agonoscena pistaciae (Hem.: Psyllidae)، در شرایط آزمایشگاهی و صحرایی
نویسندگان
1 دانشیار گروه گیاهپزشکی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد حشرهشناسی کشاورزی، گروه گیاهپزشکی دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 استادیار گروه گیاهپزشکی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
10.22059/ijpps.2023.350634.1007013چکیده
پسیل معمولی پسته، مهمترین آفت بومی در پستهکاریهای ایران میباشد. در این پژوهش مقادیر LC50 و LC90 آفتکشهای موونتو، سیوانتو، استارکل و دایابون روی این آفت در شرایط آزمایشگاهی به دست آمد. سپس در شرایط صحرایی به همراه تیمار آبپاشی و کود مایع سیلیکات پتاسیم علیه آفت به کار رفت. میزان مرگومیر پورهها 3، 7، 14 و 21 روز بعد از محلولپاشی محاسبه گردید. دادههای صحرایی بر اساس آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرارو با دو فاکتور تیمار و زمان تاثیر، تجزیه آماری شد. مقادیر LC50 و LC90 حشرهکشها در آزمایشات زیستسنجی به ترتیب برای موونتو 78/500 و 88/1933، دایابون 57/7259 و 41/19839، سیوانتو 85/59 و 16/193 و استارکل 19/7 و 96/36 میکرولیتر بر لیتر به دست آمد. میزان تلفات آفت در شرایط صحرایی برای غلظتهای کشنده 50 درصد آفتکشهای دایابون، استارکل، سیوانتو، کود سیلیکات پتاسیم، پاشش آب و آفتکش مونتو، سه روز بعد از سمپاشی به ترتیب 33/81، 66/70، 33/57، 00/56، 00/48 و 66/45 درصد به دست آمد. در روز چهاردهم تلفات در تیمار موونتو به 84 درصد رسید و بهطور معنیداری بیشتر از سایر تیمارها بود و در روز بیست و یکم نیز همین روند ادامه یافت. بنابراین سمیت و دوام آفتکشهای دایابون و موونتو در شرایط صحرایی بیشتر از سایر تیمارها بود و استارکل کمترین دوام را روی این آفت نشان داد.، بر اساس نتایج این پژوهش آفتکش دایابون، کود سیلیکاتپتاسیم و آب پاشی به دلیل سازگاری با محیطزیست و موونتو به دلیل دوام بیشتر برای کنترل این آفت مناسب است.