مقایسه روشهای ژئوالکتریک، الکترومغناطیس و ورویچ در تعیین سطح آب شور و شیرین آبخوانهای ساحلی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی آب، دانشگاه علوم کشاورزی و منبع طبیعی ساری، ساری، ایران
2 دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشگاه علوم کشاورزی و منبع طبیعی ساری، ساری، ایران
3 استادیار، گروه ژئوفیزیک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد چالوس، چالوس، ایران
doi
10.22059/ijswr.2018.238567.667725چکیده
افت سطح آب زیرزمینی و پیشروی آب شور دریا در پی برداشتهای بیرویه و حفر تعداد زیاد چاه، اهمیت شناسایی دقیقتر آبخوان-های ساحلی را دوچندان میکند.. در این تحقیق تعیین سطح تداخل آب شور و شیرین در آبخوانهای ساحلی غرب و شرق شهرستان بابلسر (استان مازندران) بهوسیله روشهای ژئوالکتریک، الکترومغناطیس و معادلات ورویچ مورد مقایسه قرار گرفت. بهعلت عدم وجود اطلاعات هیدروژئولوژیکی کافی در این منطقه (همانند سایر مناطق استان)، نتایج حاصل از معادلات ورویچ دقت بالایی نداشته اما روش ژئوالکتریک دارای دقت نسبتا بیشتری از آن است. روش الکترومغناطیس با داشتن بیشترین همبستگی (R=**97/0و**81/0؛ CCC=95/0و80/0) و کمترین خطا (ME=22/2-و28/0؛ RMSE=83/4و96/1) بهترتیب در مناطق غرب و شرق منطقه و عدم معنیداری آزمون t بین دادههای تخمینی و واقعی، دارای بیشترین دقت بود و بهواسطه سرعت بالاتر، اطمینانپذیری بیشتر و استفاده کمتر از نیروی انسانی، کارآمدی بالایی را برای بهروزرسانی اطلاعات تداخل آب شور و شیرین در آبخوانهای ساحلی نشان داد.