کاربرد GIS در آمایش فضایی کاربری ورزشی با استفاده از روش AHP فازی و دلفی (مطالعه موردی: شهر سبزوار)
نویسندگان
1 استادیار تربیت بدنی و علوم ورزشی،گروه مدیریت ورزشی،دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی،گروه مدیریت ورزشی،دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 دانشیار تربیت بدنی و علوم ورزشی،گروه مدیریت ورزشی،دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
4 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/jsmb.2015.986چکیده
مقدمه و هدف: بسیاری از شهرهای ایران با ورود به عصر جدید از توزیع نامناسب فضاهای ورزشی رنج می برند به گونه ای که در نحوهی توزیع متناسب با جمعیت، سازگاری، دسترسی، وابستگی با سایر کاربریها و ... کمبودها و کاستیهایی دیده میشود که کاربریهای ورزشی شهر سبزوار از این امر مستثنی نیست. هدف از تحقیق حاضر، ارائه کاربرد روش علمی در آمایش فضایی کاربریهای ورزشی میباشد. برای دست یابی به این هدف، شهر سبزوار به عنوان محدوده مورد مطالعه در نظر گرفته شد. روش شناسی: مدل سازی اطلاعات با استفاده از نرم افزار Arc GIS انجام شد که بر اساس آن، پس از جمع آوری اطلاعات مکانی و توصیفی، تعیین شاخصها و معیارهای مکان یابی با استفاده از دو روش AHP فازی و دلفی، پایگاه اطلاعاتی تشکیل داده شد و سپس برای هر شاخص نقشهای تهیه و در نهایت با جمع بندی نقشهها، به ارائه الگوی پیشنهادی استقرار کاربریهای ورزشی در سطح شهر سبزوار پرداخته شد. یافته ها: الگوی پیشنهادی مورد نظر با توجه به شاخصهای دسترسی، تراکم جمعیت، مجاورت با شبکه ارتباط اصلی، سازگاری با سایر کاربریها، وابستگی و متناسب بودن با توزیع گروههای سنی جمعیت (جوانی جمعیت) ارائه شد. نتایج حاصل از یافتههای تحقیق حاکی از آن است که: در شعاع عملکردی 500، 1000 و 2000 متری که به ترتیب به مقیاس کوچک، متوسط و بزرگ نسبت داده شده است، حدود 23/91 درصد جمعیت شهری در شعاع عملکردی بزرگ، 5/83 درصد جمعیت شهری در شعاع عملکردی متوسط و 47/23 درصد جمعیت شهری در شعاع عملکردی کوچک تحت پوشش قرار گرفته اند. بحث و نتیجه گیری: مدیران و برنامه ریزان میتوانند با استفاده از روشهای علمی جدید، همانند روش مورد استفاده در این تحقیق، نسبت به احداث، برنامه ریزی، نظارت و ساماندهی کاربریهای ورزشی کمک کنند.