بررسی اصل فرافکن گسترده در چند زبان ایرانی پیش از اسلام براساس دستور زایشی
نویسندگان
1 - دانشجوی دکتری زبان شناسی، دانشگاه پیامنور استان تهران، تهران، ایران
2 استادیار زبانشناسی، دانشگاه پیام نور استان تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر برمبنای تبیینهای فراهمشدة برنامة کمینهگرا، جایگاه فاعل را در جملههای زبانهای اوستایی، فارسی باستان و فارسی میانه براساس اصل فرافکن گسترده بررسی کرده است. شواهد بهدستآمده از این زبانها نشان میدهد که مشخّصة اصل فرافکن گسترده در آنها قوی است. در این زبانها هستة نقشی زمان پس از ارزشگذاری مشخّصة حالت گروه اسمی موجود در جایگاه مشخّصگر گروه فعلی کوچک و دریافت ارزشمشخّصههای فی خود از همان گروه اسمی، نیاز دارد که این گروه اسمی از جایگاه مشخّصگر گروه فعلی کوچک به جایگاه مشخّصگر خود حرکت کند تا بدینوسیله ویژگی اصل فرافکن گستردة خود، را بازبینی و حذف نماید. این حرکت بیانگر قویبودن مشخّصة اصل فرافکن گسترده در این زبانها است که باعث میشود فاعل نتواند بهصورت ابقایی در گروه فعلی کوچک باقی بماند. براساس اصل تیغ اوکام و بررسی شواهد زبانی، در جملههای درونهگیریشدة این زبانها، ترتیب بینشان آرایش واژگانی زبان فارسی بهصورت فاعل + مفعول + فعل باقی میماند، امّا در جملههای پایه، سازههای جمله براساس نوع خوانش نشاندار و یا بینشان میتوانند تحت فرایند قلب نحوی قرار گیرند و برای کسب خوانش معنادار به موقعیتهای دیگری در جمله حرکت کنند.
