تحلیل و آسیب شناسی مساله وحدت و دانشگاه در حوزه بومی سازی علوم انسانی در کشور
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه شیراز
2 دانشگاه شیراز
doi
10.22059/jstmt.2021.297912.1339چکیده
دیرزمانی است که به موازات پیروزی انقلاب اسلامی ایران مسئلهای کلیدی با عنوان وحدت حوزه و دانشگاه برای پیشبرد فرهنگ متعالی اسلامی مجال بحث یافت که میتوانست علاوه بر بومیسازی علوم انسانی در کشور، مسبب اجماع و همنشینی هر چه بیشتر عالمان دینی و نخبگان دانشگاهی شود. با این حال این ایده، طی دهههای اخیر نتوانسته به مرحله اجرایی برسد و با مشکلات زیادی تاکنون روبرو بوده است. بر این اساس، این پژوهش با بهرهگیری از روش توصیفی/تحلیلی و با تکیه بر اسناد و منابع کتابخانهای، درصدد واکاوی چالشهای اصلی وحدت حوزه و دانشگاه در راستای بومیسازی علوم انسانی در کشور و ارائه برخی راهکارها است. بر این اساس یافتههای این جستار نشانگر آن است که چالشهایی چون عدم توجه کافی محیطهای دانشگاهی و حوزوی به جایگاه علم بومی، سیطره روشهای پوزیتویستی در دانشگاهها، عدم وجود و یا تربیت نخبگان مورد اجماع در محیط حوزه و دانشگاه(نظیر شهید مطهری یا علامه طباطبایی)، فقدان تدوین آثار مشترک حوزه و دانشگاه در حوزه علوم انسانی و عدم پاسخگویی به موقع و مناسب به شبهات حوزه دین باعث شده وحدت حوزه و دانشگاه در تدوین علوم انسانی بومی در حیطه نظری و حتی آرمانی باقی مانده و به مرحله عملیاتی نرسد. در چنین شرایطی بهرهگیری اصولی از رسانهها، طرح مباحث نوین علمی و اجتماعی توسط نخبگان علمی و حوزوی و برگزاری کرسیهای آزاداندیشی میتواند رهگشای بومی سازی علوم انسانی از رهگذر پیوند حوزه و دانشگاه گردد.