مطالعه تطبیقی شیوه های بکارگیری فناوری های نوین آموزشی در دانشگاه های مجازی و الکترونیکی ایران و برخی کشورهای آسیایی
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران. ایران
2 گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور. تهران. ایران
doi
10.22054/qric.2025.83159.394چکیده
هدف این پژوهش «مطالعه تطبیقی شیوههای بهکارگیری فناوریهای نوین آموزشی در دانشگاههای ایران و سایر کشورهای آسیایی» بود. پژوهش کیفی و با شیوه توصیفی- تطبیقی انجام شد. حوزه پژوهش شامل دانشگاههای ایران، که از سیستم آموزش از راه دور و مجازی و آموزشهای الکترونیکی و فناوریهای نوین بهره بردهاند و همچنین، دانشگاه های باز جهان از جمله ژاپن و چین، دانشگاه ایندیراگاندی هند، دانشگاه ملی هند، دانشگاه ایپییو مالزی، دانشگاه علامه الاقبال پاکستان، دانشگاه ترباکا اندونزی، دانشگاه مجازی سنگاپور و دانشگاه آنادولو ترکیه در سال 1402 بود. روش نمونهگیری، به شیوه هدفمند بود. معیار انتخاب این کشورها، دانشگاه های برگزارکننده آموزش از راه دور بوده است. واحد تحلیل "فناوریهای مورد استفاده" بود. جمعآوری اطلاعات از طریق فیش برداری بود. تحلیل و مقایسه اطلاعات بر اساس روش جرج بردی در چهار مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه انجام شد. یافتهها نشان داد، شیوههای به کارگیری فناوریهای نوین آموزشی در دانشگاههای مجازی ایران، بصورت سیستم مدیریت یادگیری، ابزارهای سیار و بهطور محدود دورههای موک است و در دانشگاه های آسیایی متاورس و هوش مصنوعی را هم دربر میگیرد. فناوریهای نوین آموزشی در دانشگاههای ایران و دانشگاههای آسیایی از نظر بهکارگیری سیستم مدیریت یادگیری، شباهت و از نظر امکانات و ابزارهای آموزشی تفاوت دارند. ضعف زیرساختهای فناوری ایران، مانند سرعت اینترنت، کمبود سخت افزارهای جدید و با کیفیت، تجربه کم مدرسان نسبت به دانشگاه های آسیایی چشمگیر است.