تجربه زیسته‌ی افراد مبتلا به اختلال وسواسی-جبری تحت تاثیر فراگیری بیماری کرونا؛ یک مطالعه‌ی پدیدارشناختی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

4 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

doi
10.22038/mjms.2022.21857
چکیده

مقدمهاختلال وسواسی-جبری یکی از رایج­ترین اختلالات روانپزشکی است. از یک طرف در مدل­های مختلف نظری بر سازه­های متنوعی تاکید دارند و از سوی دیگر، رواندرمانی­های اختلال وسواسی-جبری بروندادهای درمانی نابسنده­ای دارند. از این رو، پرداختن به این حوزه، اهمیت حیاتی دارد. هدف از این مطالعه استخراج مولفه­های تشخیصی اختلال وسواسی-جبری مبتنی بر تجربه­ی زیسته­ی آنهاست.روش کاربرای انجام این پژوهش از روش کیفی از نوع پدیدارشناختی استفاده شد. داده­ها با استفاده از مصاحبه نیمه­ ساختاریافته و نمونه­گیری هدفمند از نوع معیار جمع­آوری شد.  با 6 مشارکت­کننده مبتلا به اختلال وسواسی-جبری مصاحبه شد. با انجام مصاحبه­ها و استخراج تجارب زیسته، مضامین استخراج شدند. نتایجدر این مطالعه 4 مضمون سازمان­دهنده استخراج شد. مضمون­های سازمان­دهنده عبارت بودند از: شناخت (فاجعه­انگاری، بایداندیشی، مسئولیت­پذیری افراطی، و برچسب­زنی)، هیجان (خشم، ترس، احساس­گناه)، رفتار (وارسی، شستشوی افراطی، اجتناب)، سبک زندگی (تعاملات، ورزش، کار/تحصیل، تفریح). این مضامین سازمان­دهنده، در اصل همان مولفه­های اصلی هستند که می­توانند به تشخیص و درک اختلال وسواسی-جبری کمک کنند. نتیجه گیریاختلال وسواسی-جبری با دو ادراک شناختی عمده ارتباط دارد: 1) آسیب (خطر) هراسی مفرط، 2) پذیرش مسئولیت افراطی در قبال آسیب (خطر).