تجربه زیستهی افراد مبتلا به اختلال وسواسی-جبری تحت تاثیر فراگیری بیماری کرونا؛ یک مطالعهی پدیدارشناختی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
4 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22038/mjms.2022.21857چکیده
مقدمهاختلال وسواسی-جبری یکی از رایجترین اختلالات روانپزشکی است. از یک طرف در مدلهای مختلف نظری بر سازههای متنوعی تاکید دارند و از سوی دیگر، رواندرمانیهای اختلال وسواسی-جبری بروندادهای درمانی نابسندهای دارند. از این رو، پرداختن به این حوزه، اهمیت حیاتی دارد. هدف از این مطالعه استخراج مولفههای تشخیصی اختلال وسواسی-جبری مبتنی بر تجربهی زیستهی آنهاست.روش کاربرای انجام این پژوهش از روش کیفی از نوع پدیدارشناختی استفاده شد. دادهها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته و نمونهگیری هدفمند از نوع معیار جمعآوری شد. با 6 مشارکتکننده مبتلا به اختلال وسواسی-جبری مصاحبه شد. با انجام مصاحبهها و استخراج تجارب زیسته، مضامین استخراج شدند. نتایجدر این مطالعه 4 مضمون سازماندهنده استخراج شد. مضمونهای سازماندهنده عبارت بودند از: شناخت (فاجعهانگاری، بایداندیشی، مسئولیتپذیری افراطی، و برچسبزنی)، هیجان (خشم، ترس، احساسگناه)، رفتار (وارسی، شستشوی افراطی، اجتناب)، سبک زندگی (تعاملات، ورزش، کار/تحصیل، تفریح). این مضامین سازماندهنده، در اصل همان مولفههای اصلی هستند که میتوانند به تشخیص و درک اختلال وسواسی-جبری کمک کنند. نتیجه گیریاختلال وسواسی-جبری با دو ادراک شناختی عمده ارتباط دارد: 1) آسیب (خطر) هراسی مفرط، 2) پذیرش مسئولیت افراطی در قبال آسیب (خطر).