ارزیابی راندمان انتقال و تلفات آب در کانالهای انتقال آب با پوشش ژئوممبران HDPE در شبکههای آبیاری زاینده رود، مغان و کرمان
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی (استادیار)- بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی همدان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، همدان، ایران
2 عضو هیئت علمی و استادیار ، بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اصفهان
3 عضو هیئت علمی و استادیار بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی اردبیل، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مغان
4 عضو هیئت علمی بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی کرمان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرمان، ایران
5 عضو هیئت علمی (دانشیار)، مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، البرز، ایران
doi
10.22059/ijswr.2017.215576.667536چکیده
در این پژوهش مقدار تلفات آب در هفت مورد از کانالهای انتقال آب در دشتهای زایندهرود، کرمان و مغان، با پوشش ژئوممبران با مشخصات فنی یکسان از نوع HDPE و طول عمر یکسان، مورد ارزیابی قرار گرفته است. برای این منظور میزان تلفات کل آب در کانالها به روش ورودی-خروجی در سه مرحله تعیین گردید. همزمان مقدار تبخیر با استفاده از تشتک تبخیر نصبشده در مجاورت لبه کانالها تعیین و برای محاسبه تلفات نشت، مقدار تلفات تبخیر از تلفات کل کسر گردید. بر اساس نتایج، مقادیر راندمان انتقال آب در این کانالها بین 96 تا 7/99 و بهطور متوسط 1/99 درصد (20 درصد بالاتر از پوشش بتنی) میباشد. مقدار تلفات کل در کانالها بین 3/3 تا 8/13 و بهطور متوسط 1/8 لیتر در ثانیه در کیلومتر (معادل 9/0 درصد در کیلومتر) تعیین گردید. از تلفات کل بین 3/3 (زایندهرود اصفهان) تا 2/16 (کرمان) و بهطور متوسط 1/7 درصد در اثر تبخیر بوده و مابقی تلفات در اثر نشت از پوشش ژئوممبران بوده است. مقدار تلفات نشت در کانالهای مورد ارزیابی بین 03/0 (KC در دشت کرمان) تا 16/0 (در دشت زایندهرود کانال EC4) و بهطور متوسط 08/0 مترمکعب در مترمربع در روز تعیین گردید. بین مقادیر تلفات آب و مقدار دبی کانال رابطه مستقیم وجود دارد. در کل نتایج این پژوهش تأثیر قابلتوجه کاربرد پوشش ژئوممبران در کنترل تلفات نشت آب از کانالهای مورد ارزیابی و برتری آن نسبت به پوشش رایج بتنی را نشان داد.
