روابط آبی درختان مرکبات در پارهخشکیدگی ناحیهی ریشه و کاربرد همزمان آن با سایهاندازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری آبیاری وزهکشی دانشگاه علوم کشاورزی و منابعطبیعی ساری و مربی موسسه تحقیقات علوم باغبانی، پژوهشکده مرکبات و میوههای نیمه گرمسیری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رامسر، ایران
2 استادیار گروه مهندسی آب دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
3 دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
doi
10.22059/ijswr.2017.217144.667545چکیده
تغییر اقلیم و افزایش روزافزون مصرف آب همراه با کمبود آن سبب افت تولیدات گیاهی میشود. از اینرو گزینش مدیریتهای کارآمد مصرف آب همچون کمآبیاری و سایهاندازی روی گیاه میتواند تا اندازهای در بهبود این کاستیها کمک کند. در کمآبیاری به روش پارهخشکیدگی ناحیة ریشه (PRD) بخشی از ریشهها آبیاری و بخشی دیگر خشک نگهداشته میشوند. این آزمایش با پنج تیمار شامل آبیاری کامل (FI) و پارهخشکیدگی ناحیة ریشه به میزان 50 (PRD50) و 75 (PRD50) درصد آبیاری کامل در دو حالت بی و با سایهاندازی (SHPRD50 و SHPRD75) روی درختان مرکبات در پژوهشکده مرکبات و میوههای نیمه گرمسیری (رامسر) انجام شد. آزمون مقایسه میانگینها به روش توکی برای رسانایی روزنه، گنجایش نسبی آب برگ، پتانسیل آب ساقه و دمای برگ در تیمارهای مختلف و نیز تجزیه رگرسیونی روابط بین هریک از آنها و تفاوت فشار بخار برگ به هوا انجام شد. نتایج آنها نشان داد که رسانایی روزنه و گنجایش نسبی آب در آبیاری کامل و دو تیمار پارهخشکیدگی ریشه 75 درصد (با و بیسایهاندازی) بیشتر از دو تیمار پارهخشکیدگی ریشه 50 درصد بود. همچنین پتانسیل آب ساقه پارهخشکیدگی 75 درصد با سایهاندازی، بیش از تیمار پارهخشکیدگی 50 درصد بود. دمای برگ در برخی از اندازهگیریهای پیش از آبیاری در تیمارهای تنش آبی 50 درصد بهطور معنیداری بیشتر بود. کمآبیاری عملکرد در تیمار پارهخشکیدگی 50 درصد را کاهش ولی مواد جامد محلول در تیمارهای پاره خشکیدگی 50 و 75 درصد را افزایش معنیدار داد. سایهاندازی عملکرد و اندازه میوه را افزایش داد. البته تنها از نظر قطر میوه تفاوت تیمارهای پارهخشکیدگی 75 درصد با سایهاندازی و پارهخشکیدگی 50 درصد معنیدار بود.