بررسی تعاملات بینگونهای بخش بالایی در کشت مخلوط گیاه سویا (Glycine max (L) Merrill) و دانسیاه (Guizotia abyssinica (L.f.) Cass)
نویسندگان
1 گروه زراعت، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
2 پژوهشکده ژنتیک و زیستفناوری کشاورزی طبرستان، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران.
3 گروه زراعت، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
4 گروه زراعت دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
doi
10.22067/agry.2021.70705.1047چکیده
انتخاب گونه و الگوی کشت مناسب نقش مهمی در تعیین نوع رقابت و بهرهوری در سیستم کشت مخلوط دارد، لذا بهمنظور بررسی رقابت سویا (Glycine max (L.) Merrill) و دانسیاه (Guizotia abyssinica (L.f.) Cass) در نسبتهای مختلف کشت مخلوط بر خصوصیات زراعی و کارایی مصرف نور، آزمایشی در دو سال زراعی (97-1396 و 98-1397) و بهصورت طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل نسبتهای کاشت 0:100، 25:75، 50:50، 75:25 و 100:0 (بهترتیب دانسیاه- سویا) بهروش جایگزینی بودند. صفات مورد مطالعه شامل ارتفاع بوته، کارایی مصرف نور، عملکرد و اجزای عملکرد سویا و دانسیاه بود. نتایج نشان داد، بیشترین ارتفاع بوته سویا و دانسیاه بهترتیب با میانگین 3/76 و 7/189 سانتیمتر مربوطبه نسبت کاشت 75:25 بود. همچنین تعداد غلاف در بوته سویا و تعداد کاپیتول در بوته دانسیاه در کشت مخلوط در مقایسه با کشت خالص افزایش یافت. بهطور کلی، تأثیر رقابت بر کارایی مصرف نور در طی مراحل مختلف رشد از نوع همیاری دو جانبه بود. همچنین کشت خالص سویا (100:0) و دانسیاه (0:100) بهترتیب با 24/4965 و 39/462 کیلوگرم در هکتار بیشترین و کمترین میزان عملکرد دانه را در اختیار داشتند. بیشترین میانگین بهرهوری در کشت مخلوط (28/1=LER) نیز از نسبت کاشت 50:50 حاصل شد. در نهایت، افزایش کارایی استفاده از منابع و ایجاد رابطه همیاری دوجانبه نقش مهمی در افزایش سودمندی کشت مخلوط سویا و دانسیاه در مقایسه با کشت خالص دارد و انتخاب نسبت کاشت 50:50 و 25:75 (دانسیاه- سویا) گزینه مناسبی برای دستیابی به هدف مذکور میباشد.