مقایسه تلرانسهای ابعادی، هندسی و یکپارچگی سطح در فرآیندهای سوراخکاری متداول و فرزکاری مارپیچ روی قطعهکار چندلایه (ساندویچی) فولادی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، مهندسی مکانیک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران
2 مدیر همکاری های علمی و امور قراردادهای سازمان مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی/ عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی - واحد تهران شمال
3 استادیار گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی
doi
چکیده
در حال حاضر در فرآیندهای ساخت و مونتاژ مجموعههای صنعتی چندلایه (ساندویچی) با جنسهای مختلف، مانند قالبسازی و یا فیکسچرسازی، ابتدا باید قطعات مونتاژ و سپس سوراخکاری همزمان شوند، در غیر این صورت دقت مورد نظر ابعادی یا هندسی حاصل نمیگردد. برای ایجاد این سوراخها عمدتا از فرآیندهای سوارخکاری متداول استفاده میشود که به علت شکل هندسی و صفر بودن سرعت برشی در نوک مته، موجب تغییر شکل پلاستیک شدید در موضع برش میشود. استفاده از روش سوراخکاری متداول ممکن است باعث تنزل دقتهای ابعادی، هندسی و همچنین یکپارچگی سطح دیواره داخلی سوراخها شود. جهت کاهش مشکلات ذکر شده یکی از راهکارهای نسبتاً نوینی که برای سوراخکاری پیشنهاد میشود، روش فرزکاری مارپیچ میباشد. در پژوهش جاری، جهت مقایسه قابلیتها، مزایا و معایب این دو روش مختلف سوراخکاری، مجموعا 18 آزمایش سوراخکاری با استفاده از تکنیکهای سوراخکاری متداول و فرزکاری مارپیچ و با در نظر گرفتن 2 پارامتر متغیر سرعت برشی و سرعت پیشروی (هر کدام در 3 سطح) بر روی قطعهکار ساندویچی چندلایه فلزی که دارای 3 لایه مختلف فولادی MO40، 304L و CK45 است، انجام گرفت. بر اساس نتایج به دست آمده، میتوان بیان داشت جهت حصول به تلرانسهای ابعادی (اندازه قطر سوراخ) و هندسی (گردی مقطع سوراخ) مطلوب، فرآیند سوراخکاری متداول عملکرد بهتری نسبت به روش فرزکاری مارپیچ داشته است ولی از نظر رسیدن به زبری سطح کمتر و یکپارچگی سطح مطلوبتر (عیوب سطحی کمتر)، روش فرزکاری مارپیچ، عملکرد بهتری نسبت به سوراخکاری متداول داشته است
