برآورد ردپای آب و آب مجازی برای تعیین الگوی کشت بهینه؛ مطالعه موردی: شهرستانهای قائنات و زیرکوه
نویسندگان
1 گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
2 گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه زابل، زابل، ایران
3 پژوهشکده انرژی، پژوهشگاه علوم و تکنولوژی پیشرفته و علوم محیطی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته کرمان، کرمان، ایران.
4 گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
doi
10.22067/agry.2021.67480.1002چکیده
برای اجتناب از پیامدهای منفی بیلان منفی آب در شهرستانهای قائنات و زیرکوه، محدودیت کشت محصولات زراعی با نیاز آبی بالا ضروری است. در این پژوهش با استفاده از برنامهریزی غیرخطی چندهدفه (MOP)، الگوی کاشت بهینه با هدف حداکثرسازی سودخالص و حداقلسازی آب مجازی، ردپاهای آب سبز، آبی، خاکستری و سفید محصولات زراعی منطقه قائنات و زیرکوه پیشنهاد شده است. در تمامی محصولات مورد مطالعه، ردپای آب آبی بیش از سایر اجزای ردپای آب بود که نشاندهنده اتکای زراعت بر منابع آبهای سطحی و زیرزمینی است. در مدل MOP سطح زیر کشت سیبزمینی، خربزه و جو قائنات و سطح زیر کشت خربزه، چغندرقند، سیبزمینی، هندوانه، یونجه و زعفران زیرکوه نسبت به الگوی جاری افزایش یافت. کاهش سطح زیر کشت 50 درصدی پنبه، یونجه، هندوانه قائنات و پنبه، گندم و جو زیرکوه در الگوی MOP از دیگر موارد مهم نتایج بود. با تعیین الگوی کشت بهینه میتوان اثرات محیطی کشاورزی بر منابع آب را کاهش داد، بهطوریکه اجرای این الگو در منطقه کاهش 26 درصدی آب مجازی، چهار درصدی ردپای آب آبی، 18 درصدی ردپای آب خاکستری بهمیزان 368779 تن در هکتار نسبت به وضع موجود را نتیجه داد. با توجه به یافتههای این مطالعه توجه به اهداف محیطی مؤثر بر منابع آب در بهینهسازی الگوی کشت ضروری است. با استفاده از مدل پیشنهادی میتوان علاوهبر انتخاب الگوی مناسب و استفاده بهینه از منابع آب و زمین، در حدود 13 میلیونمترمکعب آب را نسبت به الگوی جاری در منطقه ذخیره کرد.