بررسی سیمای آدم آبی و پری دریایی در متون کهن ایرانی و خاستگاه اساطیری آنها
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22034/perlit.2025.68036.3819چکیده
باور به انساننمایانی که در دریاها و دریاچهها زندگی میکنند، از روزگاران قدیم تاکنون در فرهنگ ایرانی مشاهده میشود. آنها در متون کهن، بهویژه عجایبنامهها و متون جغرافیایی، به شکل انسان و با نام آدم آبی توصیف شدهاند. گاه نیز به شکل نیمهزن/مرد-نیمهماهی تصویر میشوند که یادآور پری دریایی در باور امروزیان است. پیشینة این انساننمایان آبی به اساطیر میانرودان بازمیگردد؛ در آنجا موجوداتی وابسته به ایزد آبها، مرکّب از انسان و ماهی و با نقش محافظ به نامهای اپکالو و کولولو/کولیلتو میشناسیم. آتارگاتیس، ایزدبانوی باروری آرامیان، که پسینتر به میانرودان و جهان غرب راه یافت، هم بنا بر روایت مورّخان و شواهد باستانشناسی گاه به این شکل تجسّم میشده است. در باورهایِ ایرانیِ پیش از زردشت، پری، ایزدبانوی زیبا و فریبای باروری بود که در آیینِ نوی زردشتی به عنوان دیوزن شناخته و رانده شد؛ امّا بعضی صفات نیکویش به آناهیتا، ایزدبانوی آبها، رسید و هم در اذهان جمعی ایرانیان به جای ماند و در قصّههای پریان نمود یافت؛ مانند سرشتِ آبی پریان، ازدواج و زایندگی، زیبایی، دوستدار طرب و رامش بودن و نمادهای جانوری ماهی و کبوتر؛ مواردی که حضور آنها را علاوه بر قصّههایِ پریانِ ایرانی و متون ادبی کهن، در پیوند با ایزدبانوی آتارگاتیس نیز مییابیم.