فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

می‎دانیم که شیخ اجل سعدی به طریقت جوانمردی، علی‎الخصوص جماعت سقّایان، تعلّق و دلبستگی داشته‌است. او در سال‌های پایانی زندگی، در بیرون شهر شیراز، به هزینهٔ شمس‎الدّین محمّد صاحب دیوان رباطی بر پا کرد و بعد از وفات، در صفّهٔ همانجا به خاک سپرده شد. رباط سعدی در طول قرون متمادی، زیارتگاه فقیر و غنی بود و بسته به اوضاع زمانه، گاه در رونق بود و گاه رو به افول داشت. اخبار و روایاتی که دربارۀ این رباط از روزگار نزدیک به حیات سعدی به دست ما رسیده اندک است. در مقالهٔ حاضر دو‎ روایت کهن از بنیاد نهادن رباط سعدی معرّفی شده و فواید تاریخی حاصل از آن مورد بحث قرار گرفته‌است. روایت قدیم‌تر تکمله‎ای است که میان سال‌های ۷۲۱ تا ۷۴۲ق به پایان رسالهٔ «سؤال صاحب دیوان» که در جزو رسائل ششگانۀ کلّیات سعدی مضبوط است الحاق شده. از این تکمله واضح می‎گردد که تاریخ بنای رباط سال 679ق بوده و درست سی سال بعد از وفات سعدی، یعنی به سال 721ق، علاءالدّین محمّد بن عمادالدّین محمّد فریومدی، از وزرای مقتدر و هنرپرور سلطان ابوسعید بهادرخان ایلخانی، در عمارت و احیای آن بذل توجّه و مال کرده‌است. روایت دوم قطعه شعری است از جلال طبیب شیرازی (درگذشت پیش از 785ق) در وصف رباط سعدی که در دیوان چاپی شاعر نیست و ناظر به ارتباط سعدی و رباط او با مسئلۀ آب و سقایت است.