بهینهسازی بستر کشت برای استقرار گیاهچه زیره سیاه (Bunium persicum (Boiss.) B. Fedttsch.)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای فیزیولوژی گیاهان زراعی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
2 استادیار، پژوهشکده علوم گیاهی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
3 استاد، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
4 دانشیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
5 استاد، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
doi
10.22092/ijmapr.2019.124370.2445چکیده
شناسه دیجیتال (DOR): 98.1000/1735-0905.1398.35.551.96.4.1576.41 اهلیسازی، کاشت و تولید زراعی زیره سیاه (Bunium persicum (Boiss.) B. Fedttsch.) برای جلوگیری از کاهش ذخایر ژنتیکی آن از اهمیت ویژهای برخوردار است. در همین راستا آزمایشی با هدف شناسایی بستر و برنامه غذایی مناسب برای استقرار گیاهچه یکساله زیره سیاه بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی در شرایط گلخانهای با سه تکرار اجرا شد. عوامل آزمایش شامل سه بستر کوکوپیت، ماسه و خاک زراعی و پنج غلظت محلول هوگلند (صفر (بدون محلول غذایی)، 25، 50، 75 و 100 درصد) بود. نتایج نشان داد که بیشترین درصد سبز (37.67) در بستر کوکوپیت و بدون محلول غذایی حاصل شد. بیشترین شاخص بنیه گیاهچه (773) و سطح سبز (2.14 سانتیمترمربع در بوته) در بستر کوکوپیت و تغذیه با هوگلند 75% و کمترین شاخص بنیه گیاهچه (205) در بستر خاک و تغذیه با هوگلند 75% مشاهده شد. بالاترین درصد غدهدهی (100) در بستر ماسه و تغذیه با محلول هوگلند 50% بدست آمد. بزرگترین غدهها از نظر وزن (76.0 میلیگرم) و حجم (79.2 میلیمترمکعب) در تیمار بستر ماسه و تغذیه با محلول غذایی هوگلند 75% بدست آمد که با تیمار بستر ماسه و تغذیه با محلول هوگلند 50% تفاوت معنیداری نداشت. بهطور کلی انتخاب بستر با تخلخل و ظرفیت نگهداری آب مناسب و تغذیه با محلول هوگلند حداقل 50% در رسیدن به درصد سبز و استقرار بالای گیاهچه زیره سیاه و تولید غده با اندازه مناسب میتواند مؤثر باشد.