زهد راهی بهسوی رستگاری در فلسفه شوپنهاور
نویسندگان
1 دانشجوی ارشد دانشگاه رازی
2 استادیار دانشگاه رازی
3 استادیار فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه رازی
doi
10.22054/wph.2023.72801.2145چکیده
زهد یکی از عناصر کلیدی در فلسفۀ آرتور شوپنهاور، بهویژه نظریۀ رستگاری اوست. رستگاری در نظر شوپنهاور رهایی از رنج است و این رهایی از طریق زهد امکانپذیر است. به نظر او زندگی سراسر رنج است و باید راهی برای رهایی از آن جستجو کرد. او علت و منشأ این رنج را اراده و خواست میداند. اراده ازنظر او شی فینفسه است و عالم را تجلیات و پدیدارهای اراده میداند، بنابراین به نظر او رنج ذاتی بشر و پدیدار و تجلی شی فینفسه یا اراده است. بدین ترتیب برای رهایی از رنج باید به دنبال انکار، سرکوب و اسکات اراده بود. ازآنجاکه انکار اراده با بیاعتنایی به خواست ها و خواهشها ممکن میشود، شوپنهاور مفهوم زهد را مطرح میکند و آن را تنها راه رستگاری حقیقی اعلام میکند. نوشتار حاضر بر آن بوده است که مفاهیم زهد و رستگاری موردنظر شوپنهاور را شرح دهد و نشان دهد که چگونه از نظر او زهد میتواند آلام بشری را تسکین و به رستگاری رهنمون شود.