جریانشناسی و تبارشناسی ترجمه و اقتباس از داستان «محاکمه انسان و حیوانِ» رسائل إخوانالصفا در زبان فارسی (و ترکی)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیامنور. ایران
doi
10.22034/perlit.2021.43923.2994چکیده
داستان محاکمه انسان و حیوان که قدیمترین روایت موجود از آن در رسالههای عربی إخوانالصفاست، در دو دوره زمانی سده هشتم و سده سیزدهم قمری بیشتر مورد توجه نویسندگان زبان فارسی (و ترکی) قرار گرفته است. در این دو دوره، دوازده ترجمه و اقتباس از این داستان شناسایی شده، که این تحقیق در پی معرفی و کشف تبارشناسی و جریانشناسی و در کل ارتباط بین آنهاست. بر اساس یافتههای این تحقیق، سه جریان اصلی و یک جریان فرعی (التقاطی) در این ترجمه و اقتباسها وجود دارد: جریان اصلی شاکله روایت عربی (پیرنگ، زمان و مکان، شخصیتها و خط سیر داستان) را حفظ کرده و تغییرات بنیادین در آن نداده است. دخل و تصرفات این جریان، عمدتا تغییر سبک نگارش آن از نثر مرسل به نثر مصنوع بوده است. جریان دوم، داستان را تلخیص کرده است و جریان سوم که با ابتکار میرحسینی هروی آغاز میشود، تغییرات بنیادین در روایت داده و داستانی با ساختار، خط سیر و پیرنگ متفاوت ارایه میدهد. در این جریان، گرچه مضامین اصلی گفتگوها و برخی شخصیتها حفظ میشود، طرح و خط سیر داستان، در پرتو گفتمان عرفانی باز تولید میشود. نمود تاثیر گفتمان عرفانی، در افزودن تم «سفر» و «پیر» و برپایی دادگاههای هفتگانه در هفت روز و همچنین موضوعات گفتگوهاست. سرانجام در روایت مجمعالنورین ملا اسماعیل سبزواری، سه شاخه مذکور ترکیب میشود و در آن مضمون و محتوا از شاخه اول و ساختار از شاخه دوم اقتباس میگردد.