سه گانه های داستانی فارسی از پندار تا واقعیّت
نویسندگان
1 عضو رسمی هیأت علمی - ایران - رفسنجان دانشگاه ولی عصر (عج) دانشکده ادبیات - گروه ادبیات فارسی - رفسنجان، ایران
2 فارغ التحصیل
3 زبان فارسی - ادبیات و علوم انسانی - ولی عصر (عج) رفسنجان، ایران
doi
10.22034/perlit.2020.11103چکیده
سهگانه (Trilogy) یکی از ژانرهای قدیمی در ادبیات نمایشی و داستانی غرب است. نویسندگان مشهوری از زمان یونان باستان تاکنون، آثاری آفریدهاند که جامعۀ نقد ادبی با در نظر گرفتن معیارهایی مشخص و پیکرهبندیای مستحکم ازنظر تعاریف و مصادیق، آنها را به نام تریلوژی شناخته است. در سالهای اخیر این ژانر وارد ادبیات داستانی فارسی شده و در قالبهای فیلمنامه، مجموعههای داستان کوتاه و رمان، آثاری چند که بررسی مهمترین آثار داستانی آنها، موضوع این مقاله است، در این راستا پدید آمده است. ازآنجاکه سهگانهنویسی در ایران تازگی دارد و محقّقان ایرانی به تبیین ماهیّت و معیارهای آن نپرداختهاند، این پژوهش، تلاش میکند، میزان انطباق این آثار را با مختصّات سهگانهنویسی که در تعاریفِ معتبر این ژانر؛ نیز در سهگانههای شاخص و مشهور چون «اورستیا» اثر آشیل و «سهرنگ» اثر کیشلوفسکی بازتاب یافته است، واکاوی کند. بر اساس یافتههای این پژوهش، نویسندگان ایرانی این آثار، در ذهن خود تصوّر جامع و منسجمی از مفهوم سهگانه و مختصّات و معیارهای آن نداشتهاند؛ لذا آثار آنها را میتوان کموبیش، با تساهل و تسامح، سهگانه تلقّی کرد و اساساً هیچیک از آنها واجد شرایط تامّ، در این زمینه نیستند.
