مطالعة آزمایشگاهی تأثیر سپری های قائم و مایل در کنترل نشت و پدیدة جوشش در پی سازه های آبی
نویسندگان
1 استادیار گروه خاکشناسی دانشگاه یاسوج
2 استادیار گروه مهندسی عمران، دانشگاه یاسوج،
3 کارشناس ارشد ژئوتکنیک دانشگاه یاسوج
doi
10.22059/ijswr.2015.54296چکیده
در زمینة نشت از پی سازههای آبی تا کنون تحقیقات فراوانی، بهویژه در قالب مدلهای عددی، انجام شده است که برای ارزیابی صحت آنها به دادههای صحرایی و آزمایشگاهی نیاز است. در این تحقیق، برای بررسی اثر عوامل مؤثر بر پدیدة جوشش از پی سازههای هیدرولیکی مستقر بر پیهای آبرفتی، یک مدل آزمایشگاهی به طول 2/2 و ارتفاع 8/0 و عرض 4/0 متر، با استفاده از اسکلت فولادی و جدارههای پلکسیگلاس ساخته و آماده شد. پردة آببند نیز، به منزلة متغیر عمقی، از ورقة پلکسیگلاس ساخته شد. در این تحقیق تأثیر موقعیت، عمق دیوارة سپری بر مقدار دبی نشت، و گرادیان خروجی در قالب نمودارهای بیبعد آمده است. این تحقیق نشان داد در صورت استفاده از پردة آببند قائم در نسبت عمق پردة آببند ( ) به ضخامت پی ( ) برابر و پردة آببند مایل در نسبت با بیشترین نسبت تراز آب بالادست پدیدة جوشش رخ نمیدهد و مقدار دبی نشت و گرادیان هیدرولیکی در محدودة مجاز و مناسبی قرار دارند.
