بررسی تأثیر زمان قلمهگیری، موقعیت قلمه و کاربرد اکسین بر ریشهزایی قلمههای ساقه بهلیمو (Lippia citriodora (Palau) Kunth)
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد، دانشکده کشاورزی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 استادیار، دانشکده کشاورزی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران
doi
10.22092/ijmapr.2019.122480.2353چکیده
شناسه دیجیتال (DOR):98.1000/1735-0905.1398.35.145.93.1.1576.41 بهلیمو (Lippia citriodora (Palau) Kunth) گیاهی دارویی از خانواده شاهپسند میباشد. تکثیر این گیاه عمدتاً بهوسیله قلمه زدن انجام میشود. بهمنظور بررسی اثر زمان قلمهگیری (پاییز، زمستان و بهار)، موقعیت قلمه (انتهایی، میانی و تحتانی) و غلظتهای مختلف ایندول بوتیریک اسید (IBA) (صفر، 2000 و ppm4000) بر ریشهزایی قلمههای بهلیمو، آزمایشی گلخانهای بهصورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با 3 تکرار در شهرستان کوار (استان فارس) در سال 96-1395 اجرا شد. براساس نتایج، قلمههای تهیه شده در پاییز ریشهزایی بهتری نسبت به قلمههای تهیه شده در زمستان و بهار از خود نشان دادند. صرفنظر از زمان قلمهگیری و کاربرد اکسین، بیشترین درصد ریشهزایی، تعداد ریشه، وزن خشک ریشه و طول شاخساره در قلمههای تحتانی که قطر بیشتری داشتند، مشاهده شد. قلمههای میانی میزان ریشهزایی بیشتری نسبت به قلمههای انتهایی نشان دادند. بهطوری که با افزایش غلظت هورمون IBA تا سطح ppm2000، خصوصیات ریشهزایی شامل درصد ریشهزایی، تعداد ریشهها و وزن خشک آنها افزایش یافت. هرچند در بالاترین غلظت IBA (ppm4000)، در بیشتر موارد افزایش در خصوصیات ریشهزایی نسبت به غلظت ppm2000 معنیدار نبود. اما با افزایش غلظت IBA به ppm4000، طول شاخسارههای حاصل از جوانههای روی قلمهها کاهش یافت.