مشترکات عرفانی در شعر محمد حسین شهریار و آثار جبران خلیل جبران
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
2 استادیار / زبان و ادبیات عربی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مترجمی زبان عربی، دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22034/perlit.2019.9276چکیده
محمدحسین شهریار، شاعر پرآوازه ایرانزمین و جبران خلیل جبران، شاعر و نویسنده سرشناس لبنانی، در دنیای معاصر بیشتر به نحله ادبی رمانتیسم منتسباند. اما با وجود این، در برههای از زندگی، گرایش عارفانه در آثارشان رنگ بیشتری به خود میگیرد. علیرغم اینکه شهریار، مسلمان و جبران معتقد به آیین مسیحیت بود اما در آثارشان مفاهیم، نمادها و اصطلاحات عرفانی مشترکِ درخورتأملی به چشم میخورد. این پژوهش بر آن است تا نگرشها و تمایلات عارفانه این دو ادیب و شاعر فرهیخته را در بهکاربردن برخی مفاهیم، اصطلاحات و تعابیر عرفانی مشترک، چون عشق حقیقی و مجازی، وحدت وجود، مناجات عارفانه، مقام تسلیم و رضا، محبت، شهود، تسبیح و ثنا و همچنین کاربست برخی نمادهای عرفانی مشترک نظیرِ شب و روز، آتش و پروانه، می و شراب، صبح و شب و نور بهصورت تطبیقی موردبحث و بررسی قرار دهد.
