میراث ادبی عبدالمجید تبریزی (سرایندة پارسی گوی آذربایجان در سده 8ق)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین - پیشوا
doi
10.22034/perlit.2019.8406چکیده
عبدالمجید تبریزی، سرایندۀ کمترشناختهشده سدۀ 8ق. است. متأسفانه اطلاعات چندانی از وی در دست نیست. همینقدر دانسته است که در حدود 699ق. در تبریز زاده شده و احتمالاً در فاصلۀ سالهای 757 تا 768ق. درگذشته است. آنچه از اشعارش برمیآید، این است که به زراعت مشغول بوده و در 55 سالگی به سفر حج مشرف شده و در بازگشت از زیارت خانۀ خدا، به شیراز رفته و مدتی در آنجا گذرانده است. در قالبهای مختلف شعری؛ همچون قصیده، غزل، ترکیببند، قطعه، مثنوی و رباعی، طبعآزمایی کرده و مفاهیم و موضوعات متعددی، ازجمله حمد خدا، نعت پیامبر اکرم (ص)، مدح دولتمردان، عشق، عرفان، پند و اندرز و حکمت، درونمایۀ اشعار او را تشکیل میدهند. در قصیدهسرایی، پیرو شاعرانی همچون عنصری، انوری، ظهیر فاریابی، و در غزلسرایی، متتبّع غزلهای سعدی است. شاعران معاصر او مانند حافظ نیز، از سرودههای وی تأثیر پذیرفتهاند .