تأثیر تیموکینون بر بهبود پروفایل لیپیدی و آنزیمهای کبدی در موشهای آزمایشگاهی کوچک مبتلا به کبد چرب
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه زیستشناسی (بیوفیزیک، بیوشیمی و علوم جانوری)، دانشکده علوم پایه، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد، گروه زیستشناسی (بیوفیزیک، بیوشیمی و علوم جانوری)، دانشکده علوم پایه، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استاد، گروه زیستشناسی (بیوفیزیک، بیوشیمی و علوم جانوری)، دانشکده علوم پایه، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22092/ijmapr.2018.116247.2187چکیده
کبد چرب غیرالکلی در حال شیوع بین افراد دارای سبک زندگی شهری میباشد که میتواند به استئاتوز کبدی پیشرفت کند. تیموکینون، یک آنتیاکسیدان قوی و مورد توجه طب سنتی، بر روی کبد چرب القا شده در موشهای آزمایشگاهی کوچک مورد بررسی قرار گرفت. 40 موش به چهار گروه ( کنترل سالم، حلال، گروه تجربی 1 و 2 بهترتیب تحت تیمار با دوزهای 5 و mg/kg10 تیموکینون به مدت 28 روز و تزریق داخل صفاقی) تقسیم شدند، همگی بهجز گروه کنترل سالم طی مدت 4 هفته تحت رژیم پرچرب قرار گرفتند. در انتهای آزمایش نمونههای بافتی و سرمی موشها برای انجام آنالیزهای بیوشیمیایی و بافتشناسی جمعآوری شد. نتایج نشان داد که میزان تریگلیسیرید، VLDL، بیلیروبین، فسفولیپید، کلسترول، HOMA و آلانینآمینوتانسفراز در گروه تجربی 2 نسبت به گروه حلال (0.001>P)، انسولین، آسپارتات آمینوترانسفراز و LDL (0.01>P) و گلوکز (0.05>P) کاهش داشت. البته میزان آلکالین فسفاتاز و لپتین کاهش معنیداری نداشت. میزان آدیپونکتین افزایش معنیداری را (0.001>P) نشان داد. HDL نیز افزایش غیر معنیداری داشت. در بررسیهای هیستولوژیکی، آسیبهای بافتی به میزان قابل توجهی بهبود یافته بود. طبق آزمایشها، تیموکینون میتواند مقاومت انسولینی، پروفایل لیپیدی و آنزیمهای کبدی را در موشهای مبتلا به کبد چرب بهبود ببخشد.