تحلیل تفسیرکریپکی از «عدم‌تعین معنا» در فلسفۀ دوم ویتگنشتاین با تکیه بر گرامرِ مفهوم «شکاکیت»

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

2 دانشیار فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

doi
10.22054/wph.2021.45040.1749
چکیده

تفسیر کریپکی از پژوهش‌های ویتگنشتاین، در دو بخشِ: «پاردوکس‌شکاکانه» و «راه‌حل زبان‌خصوصی» می‌گوید؛ محور پژوهش‏ها را، یک «تناقضِ شکاکانۀ‌ معناشناختی» گره‌خورده با «پیروی از قواعد» می‌سازد و باید سایر مسائل مهم‌اش را هم در همین راستا تفسیر کرد. مسئلۀ این پژوهش، تحلیل ناواقع‌گرایانه‌ بودنِ تفسیرِ کریپکی از «معنا» از رهگذر تفسیر گرامر واژۀ «شکاکیت» است. کریپکی نشان می‌دهد «معنا» ناشی از نسبتی خاص است بین «زبان» و «واقعیت»،که طبق شرایط خاصی درون «صورت زندگی» هستند و نتیجه‌ این که «معنا» در جریان زندگیِ عملی ما، ابعاد متنوع دارد و می‌تواند فقط در یکی از کاربردهایش به معنای متعین به‌کار ‌رود.