تأثیر بهداشت روانی بر رضایت از زندگی پرستاران با میانجیگری تابآوری
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی ،گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن ایران. (نویسنده مسئول)
2 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی،گروه روانشناسی، دانشگاه غیر انتفاعی مارلیک، نوشهر، ایران
3 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد آیت..آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.
doi
10.22038/mjms.2022.22416چکیده
مقدمه: مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش بهداشت روانی بر رضایت از زندگی پرستاران با میانجیگری تابآوری در پرستاران انجام شد. روش کار: جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه پرستاران مشغول در بیمارستانهای شهرستان چالوس و نوشهر در 6 ماهه اول سال 1396 بودند. نمونه تحقیق شامل 150 پرستار بودند که به شیوه تصادفی خوشهای انتخاب شدند. جمع آوری اطلاعات با استفاده از سه پرسشنامه بهداشت روانی (کومار، 1992)، رضایت از زندگی (داینر و همکاران، 1985) و تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003) انجام شد. نتایج: یافتهها نشان داد بین بهداشت روانی با رضایت از زندگی پرستاران رابطه معنادار وجود دارد (05/0>P)؛ بین تابآوری با رضایت از زندگی پرستاران رابطه معنادار وجود دارد (05/0>P)؛ بین بهداشت روانی با تاب آوری پرستاران رابطه معنادار وجود دارد (05/0>P). تجزیه و تحلیل دادهها بااستفاده از مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد مدل رابطه بهداشت روانی با رضایت از زندگی با نقش میانجی تاب آوری با دادههای پژوهش برازش دارد. نتیجه گیری: به نظر میرسد توجه به ظرفیتهای فردی پرستاران همچون تابآوری و سلامت عمومیجهت افزایش سلامت روانی و ارتقا سطح رضایت از زندگی آنان ضرورت دارد.
