ارزیابی اثرات حکمروایی خوب بر کاهش آسیب‎پذیری شیوع کووید ۱۹ در روستاهای مرزی سیستان

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

2 گروه جغرافیا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

3 گروه جغرافیا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

4 گروه جغرافیا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

doi
10.22126/ges.2024.10781.2761
چکیده

با گسترش ویروس کرونا به روستاها، مناطق روستایی ایران باتوجه‌به ویژگی‎های جمعیت‌شناختی (سهم بیشتری از جمعیت مسن) و ویژگی‎های جغرافیایی (فاصله بیشتر تا دسترسی به مراکز مراقبت‎های بهداشتی)، همراه با کمبود امکانات بهداشتی در واکنش به همه‎گیری کرونا بیشتر درگیر این ویروس شدند و زندگی جوامع روستایی را مختل کرد. از طرفی حکمروایی روستایی همانا به اجرا در آوردن تصمیمات و سیاست‎های توسعه روستایی، هم سو با منافع مردم روستایی می‎باشد که درعین‌حال با منافع ملی، منطقه‎ای و محلی نیز سازگار است، و به‌عنوان عنصر کلیدی برای موفقیت جوامع روستایی و مقابله با مخاطرات روستایی شناخته شده است. ازاین‌رو، یکی از مهم‎ترین مخاطرات در سال‎های اخیر که روستاییان با آن مواجه بودند، همه‎گیری بیماری‎ واگیردار (کووید 19)، بود. در این راستا، پژوهش حاضر باهدف بررسی اثرات حکمروایی خوب بر کاهش آسیب‎پذیری شیوع کرونا در روستاهای مرزی سیستان انجام شده است و ازاین‌رو، از لحاظ هدف کاربردی و بر اساس ماهیت توصیفی – تحلیلی و بر اساس روش کمی است. روش گردآوری اطلاعات به‌صورت کتابخانه‎ای و پرسش‌نامه‌ای بوده، و به‌منظور تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از تحلیل‎های عاملی درجه دوم و آزمون T استفاده شد و برای تعیین حجم نمونه روستاییان از فرمول کوکران استفاده شد که در نهایت تعداد ۳۶۳ خانوار تعیین شدند. نتایج تحقیق نشان داد، شاخص‎های پاسخگویی، اجماع و شفافیت دارای تأثیر معنی‎دار بر کاهش آسیب‎پذیری شیوع کووید 19 بر روستاهای مرزی سیستان داشتند که به ترتیب مؤلفه‌های پاسخگویی با ضریب بتا 39/0 در سطح معناداری 001/0، مؤلفه اجماع با مقدار بتای 36/0، شفافیت با ضریب بتای 30/0، در سطح معنی‎داری کمتر از 05/0، دارای تأثیرات مستقیم و معنی‎دار بر کاهش آسیب‎پذیری کووید 19 بر روستاهای مرزی سیستان داشتند.