اثر بازدارندگی عصاره بلوط (Quercus brantii L.) بر نماتد ریشهگرهی (Meloidogyne javanica) در گیاه گوجهفرنگی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
2 استادیار، گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
3 استاد، گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.22092/ijmapr.2017.109705چکیده
نماتدهای ریشهگرهی غالبترین نماتد در میان نماتدهای انگل گیاهی در سبزیجات میباشند. از نظر اهمیت، این نماتدها جزو سه گروه مهم نماتدهای انگل گیاهی تلقی میشوند و از برخی جهات، ازجمله دامنه میزبانی و تعامل با بسیاری از عوامل بیماریزا، از مهمترین نماتدهای انگل گیاهی بهشمار میآیند. خسارت این نماتدها در گوجهفرنگی ۲۰% تا ۳۰% محصول تخمین زده شدهاست. از روشهای نوین در کنترل آفات و بیماریهای گیاهی و بهویژه در تولید محصولات ارگانیک، استفاده از مواد و ترکیبهای طبیعی با منشأ میکروبی و گیاهیست. در این تحقیق، بهمنظور بررسی اثر بازدارندگی عصاره گیاهی بلوط (Quercus brantii L.) بر نماتد ریشهگرهی گونه M. javanica در گیاه گوجهفرنگی، بهصورت ترکیب تیماری با دو جزء، 1- دو اندام گیاهی شامل: برگ و میوه 2- پنج غلظت عصاره: 1، 2، 3، 5 و 7 درصد وزن به حجم (پودر خشک در آب) در شرایط آزمایشگاهی و پنج نسبت پودر: 0.05، 0.1، 0.15، 0.25 و 0.35 درصد (گرم پودر خشک در 100 گرم خاک) در شرایط گلخانهای، در قالب طرح کاملاً تصادفی در چهار تکرار انجام شد. در بررسیهای آزمایشگاهی، بیشترین میزان مرگ و میر لارو سن دوم مربوط به غلظتهای 5 و 7 درصد عصاره برگ و میوه بلوط بود که در غلظت 7% عصارهها 100% مرگ و میر لارو سن دوم مشاهده شد. در بررسیهای گلخانهای، از نظر فاکتورهای رشدی گیاه شامل طول، وزن تر و خشک ریشه و شاخساره، هیچیک از تیمارها اثر نامطلوب بر رشد گیاه نداشتند و تیمارهای مایهزنی شده با نسبت 0.35% بیشترین تأثیر را بر شاخصهای نماتدی داشتند.