هنجارسازی مقیاس ذهن‌آگاهی در تدریس

نویسندگان

1 گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی تهران.

2 گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی تهران.

3 گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی تهران.

doi
10.22111/jeps.2025.51991.5992
چکیده

هدف پژوهش حاضر انطباق و اعتبارسنجی مقیاس ذهن آگاهی در تدریس در بین معلمان ایرانی بود. پژوهش حاضر از لحاظ گردآوری داده‌ها در دسته پژوهش‌های همبستگی قرار داشت. جامعه پژوهش حاضر را معلمین مقاطع تحصیلی شهر تهران، مشهد و شیراز در سال 1402-1403 تشکیل می‌دادند . 352 نفر به روش نمونه‌گیری گلولهبرفی انتخاب شدند. باهدف بررسی روایی همگرا، روابط میان دو ابزار آگاهی توجه ذهنی و عملکرد بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های توسط نسخه 4.2.3 زبان برنامه‌نویسی آر مورد تحلیل قرار گرفتند. بررسی نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان می‌دهد که عامل یکم و دوم به ترتیب همان مولفه‌های درون‌فردی و میان‌فردی در نسخه اصلی ابزار هستند. کلیه خرده‌مقیاس‌ها از ضرایب آلفا (بین 73/0 و 74/0) و امگا (82/0 و 83/0) مناسبی برخوردار هستند. تحلیل عاملی تاییدی نیز نشان داد عوامل ساختار نهایی دارای همگونی درونی 72/0 تا 73/0 برای ضریب آلفا و 78/0 تا 83/0 برای امگا می‌باشند. با توجه به ویژگی‌های روان‌سنجی قابل قبول نسخه فارسی، می‌توان از این پرسشنامه در پژوهش‌های مرتبط با فرایند تدریس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و ارتقاء کیفیت آموزش در جامعه معلمان ایرانی بهره گرفت