مدل عّلی درگیری تحصیلی دانشجویان بر اساس سبک تدریس ادراک شده با نقش واسطهای انگیزش خودمختار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری سنجش و اندازهگیری، گروه سنجش و اندازهگیری، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 استادیار،گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.22111/jeps.2025.49796.5818چکیده
این پژوهش با هدف تعیین تاثیر نقش واسطهای انگیزش خودمختار در رابطه بین ادراک دانشجویان از سبک انگیزشی اساتید برای تدریس با درگیری تحصیلی انجام گرفت. روش تحقیق از نوع همبستگی و تحلیل مسیر بود. همچنین جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه فرهنگیان سیستان و بلوچستان در سال تحصیلی 1402-1401 به تعداد 5013 نفر بودند که براساس فرمول کوکران تعداد357 نفر (171 نفر پسر و 186 نفر دختر) به روش نمونهگیری طبقهای-تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها از مقیاس انگیزش تحصیلی والرند (1992)؛ معلم به عنوان بافت اجتماعی بلمونت و همکاران (1988) و درگیری تحصیلی ریو (2013) استفاده گردید. نتایج رابطه مستقیم و معنیدار سبک تدریس با انگیزش خودمختار و درگیری تحصیلی را نشان داد (01/0>p). نتایج تحلیل مسیر نشان داد بعد حمایت خودمختار اثر مستقیم و معناداری بر درگیری تحصیلی دارد (05/0>p). همچنین اثر غیرمستقیم ابعاد سبک تدریس بر درگیری تحصیلی از طریق انگیزش خودمختار نیز تایید شد (05/0>p). بنابراین، برای ارتقای درگیری تحصیلی دانشجویان، اساتید باید سبک تدریس حمایتکننده از خودمختاری را به عنوان راهکار آموزشی در اولویت قرار دهند.