مقایسة تاثیر آموزش انگیزش تحصیلی‌ و راهبردهای کمک‌خواهی بر التزام تحصیلی دانش‌آموزان با کنترل هدف عملکردگرا

نویسندگان

1 دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران

2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران

3 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران

4 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران

doi
10.22111/jeps.2025.48297.5685
چکیده

پژوهش حاضر، با هدف مقایسة تأثیر آموزش انگیزش تحصیلی­ و راهبردهای کمک­خواهی بر التزام تحصیلی دانش‌آموزان دورۀ متوسطه با کنترل هدف عملکردگرا انجام شد. روش پژوهش، از نوع آزمایشی میدانی با طرح گروه گواه گسترده و شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش­آموزان پایه­ نهم دبیرستان‌های پسرانه نواحی 1 و 2 شهر زاهدان به تعداد 5169 نفر در سال تحصیلی1400-1399 بود که تعداد 60 دانش­آموز به روش نمونه­گیری تصادفی چند مرحله­ای در سه گروه 20 نفری (دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه) گمارده شدند و در پیش‌آزمون و پس‌آزمون به مقیاس التزام تحصیلی ریو و تسنگ (2011) و در پیش­آزمون به پرسشنامه هدف‌های پیشرفت الیوت و مک گریگور (2001) (هدف عملکردگرا) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده­ها با نرم افزار SPSS نسخه 26 و آزمون‌های کوواریانس تک متغیره و مقایسه زوجی بنفرونی انجام شد. یافته ها نشان داد که روش آموزش انگیزش تحصیلی بر التزام تحصیلی دانش­آموزان با کنترل هدف عملکردگرا تأثیر معنی­دار (05/0 > p) دارد، ولی راهبردهای کمک­خواهی بر التزام تحصیلی با کنترل هدف عملکردگرا تأثیر معنی­داری نداشت. با توجه به یافته ها، آموزش انگیزش تحصیلی باعث می­شود که دانش­آموزان در تکالیف آموزشی التزام بیشتری داشته باشند و با فعالیت‌ و مشارکت بیشتر در تکالیف درسی به موفقیت تحصیلی برسند.