مقایسة تاثیر آموزش انگیزش تحصیلی و راهبردهای کمکخواهی بر التزام تحصیلی دانشآموزان با کنترل هدف عملکردگرا
نویسندگان
1 دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران
4 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران
doi
10.22111/jeps.2025.48297.5685چکیده
پژوهش حاضر، با هدف مقایسة تأثیر آموزش انگیزش تحصیلی و راهبردهای کمکخواهی بر التزام تحصیلی دانشآموزان دورۀ متوسطه با کنترل هدف عملکردگرا انجام شد. روش پژوهش، از نوع آزمایشی میدانی با طرح گروه گواه گسترده و شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشآموزان پایه نهم دبیرستانهای پسرانه نواحی 1 و 2 شهر زاهدان به تعداد 5169 نفر در سال تحصیلی1400-1399 بود که تعداد 60 دانشآموز به روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای در سه گروه 20 نفری (دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه) گمارده شدند و در پیشآزمون و پسآزمون به مقیاس التزام تحصیلی ریو و تسنگ (2011) و در پیشآزمون به پرسشنامه هدفهای پیشرفت الیوت و مک گریگور (2001) (هدف عملکردگرا) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل دادهها با نرم افزار SPSS نسخه 26 و آزمونهای کوواریانس تک متغیره و مقایسه زوجی بنفرونی انجام شد. یافته ها نشان داد که روش آموزش انگیزش تحصیلی بر التزام تحصیلی دانشآموزان با کنترل هدف عملکردگرا تأثیر معنیدار (05/0 > p) دارد، ولی راهبردهای کمکخواهی بر التزام تحصیلی با کنترل هدف عملکردگرا تأثیر معنیداری نداشت. با توجه به یافته ها، آموزش انگیزش تحصیلی باعث میشود که دانشآموزان در تکالیف آموزشی التزام بیشتری داشته باشند و با فعالیت و مشارکت بیشتر در تکالیف درسی به موفقیت تحصیلی برسند.