نقش سرمایه انسانی پایدار در مدیریت خشکسالی اقلیمی با استفاده از شاخص‌های برازندگی در روستاهای شهرستان کرمانشاه

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

2 گروه جغرافیا، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران ایران.

3 گروه جغرافیا، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

doi
10.22126/ges.2022.7367.2488
چکیده

برخورداری از سرمایه‌های انسانی پایدار منجر به اتخاذ راهبرد و راهکارهایی می‌شود که خانواران روستایی را در برابر مخاطرات به‌ویژه خشکسالی تاب‌آور می‌سازد. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش سرمایه انسانی پایدار در مدیریت خشکسالی اقلیمی در مناطق روستایی شهرستان کرمانشاه است. تحقیق حاضر از لحاظ هدف (نوع استفاده) یک تحقیق کاربردی است و روش مورداستفاده در این تحقیق یک روش توصیفی - تحلیلی است. جامعه آماری مورد پژوهش شامل کلیه کارشناسان مرتبط با موضوع پژوهش در شهرستان کرمانشاه به تعداد ۱۲۰ نفر هستند. حجم نمونه بر اساس کل سرشماری برای کارشناسان به تعداد ۱۲۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل دو پرسش‌نامه سرمایه انسانی و مدیریت خشکسالی بوده و شاخص سرمایه انسانی دارای زیر شاخص‌هایی هستند که شامل (تخصص، مهارت و دانش)، است. روایی پرسش‌نامه به شیوه صوری بوده که به تأیید اساتید دانشگاهی رسیده و پایایی کل پرسش‌نامه بر اساس آلفای کرونباخ به میزان 84/0 بوده و اثبات شده است. داده‌های گردآوری شده بر اساس تحلیل مسیر معادلات ساختاری مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که به‌طورکلی سرمایه انسانی در مدیریت خشکسالی تأثیر دارد. در این میان زیر متغیرهای سرمایه انسانی که مشتمل بردانش، مهارت و تخصص است نیز بر مدیریت خشکسالی تأثیر داشته‌اند به‌گونه‌ای که دانش بر مدیریت خشکسالی با ضریب تأثیر 26/0 و مقدار معناداری 002/0، مهارت بر مدیریت خشکسالی با ضریب تأثیر 34/0 و میزان معناداری 000/0 و تخصص با ضریب تأثیر 49/0 و میزان معناداری 000/0 بر مدیریت خشکسالی تأثیر داشته‌اند. در این میان تخصص دارای بیشترین تأثیر و دانش دارای کمترین تأثیر بوده است.